കലാപരിപാടികള്‍, ചിത്രശില്‍പ്പശാല, തുടങ്ങി വിവിധ മേഖലയില്‍ നിന്നുള്ള വിശ്വകര്‍മ്മജരായ കലാകാരന്‍മാര്‍ പരിപാടി അവതരിപ്പിക്കും

ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ വിപ്ലവകരമായ സാങ്കേതികവിദ്യയായ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് അഥവാ കൃത്രിമബുദ്ധിയുടെ ഉറവിടവും ഇതുപോലെ ഒരു ചോദ്യമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ബുദ്ധിയും വിവേകവും ഉള്ള യന്ത്രം നിർമ്മിക്കുവാൻ സാധിക്കുമോ?

എന്താണ് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്? എന്തൊക്കെയാണ് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ? എന്താണ് ഈ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഭാവി? അങ്ങനെ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിനെ കുറിച്ച് എണ്ണിയാൽ തീരാത്ത സംശയങ്ങളാണ്.

ആധുനിക കംപ്യൂട്ടിങിന്റെയും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെയും പിതാവ് ഇംഗ്ലീഷ് ഗണിത ശാസ്ത്രജ്ഞനായ അലൻ ട്യൂറിംഗ് ആണ് . ജർമൻ ആർമിയുടെ ENIGMA MACHINE  എൻക്രിപ്റ്റഡ് കോഡുകൾ ഡീക്രിപ്ട് ചെയ്യുക വഴി അലൻ ട്യൂറിംഗിന് രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം കുറയ്ക്കുവാനും ഒട്ടനവധി ജീവനുകൾ രക്ഷിക്കുവാനും കഴിഞ്ഞു. “ACE” എന്ന ബ്രിട്ടന്റെ ആദ്യത്തെ General Purpose Electronic Computer വികസിപ്പിച്ചെടുത്തത് അലൻ ട്യൂറിംഗ് ആണ്.

യന്ത്രങ്ങൾക്ക് മനുഷ്യനെ പോലെ ചിന്തിക്കുവാനുള്ള കഴിവുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിൽ നിന്നാണ് അലൻ ട്യൂറിംഗ് Turing Test കണ്ടു പിടിച്ചത്. ഒരു കംപ്യൂട്ടറിനോടും ഒരു മനുഷ്യനോടും ഒരുപോലെ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുക, മനുഷ്യനെപ്പോലെ കമ്പ്യൂട്ടറിനു ഉത്തരം നല്കാൻ കഴിഞ്ഞാൽ കമ്പ്യൂട്ടർ Turing Test പാസ്സാകും. ഇന്നും CAPTCHA പോലുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യയിൽ Turing Test ആണ് പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നത്.

ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് എന്ന പദം ആദ്യമായി ഉപയോഗിച്ചത് അമേരിക്കൻ കമ്പ്യൂട്ടർ ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ജോൺ മക്കാർത്തി ആണ്. 1955 ൽ. 1956 ലെ ഡാർട്ട്‍മൗത്ത് കോൺഫറൻസിൽ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിനെ കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസിന്റെ ഒരു ശാഖയായി തന്നെ അംഗീകരിച്ചു ഗവേഷണങ്ങൾ തുടങ്ങി. ജോൺ മക്കാർത്തിയോടും അലൻ ട്യൂറിംഗിനോടുമൊപ്പം മറവിന് മിൻസ്കി, അലൻ ന്യൂവൽ, ഹെർബർട്ട് എ സൈമൺ, എന്നീ കമ്പ്യൂട്ടർ ശാസ്ത്രജ്ഞന്മാരും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിൻറെ വളർച്ചയിൽ തങ്ങളുടേതായ സ്ഥാനം അലങ്കരിക്കുന്നവരാണ്.

എന്താണ് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്? മനുഷ്യനെപ്പോലെ ചിന്തിക്കുവാനും പ്രവർത്തിക്കുവാനും കഴിയുന്ന യന്ത്രങ്ങളെ നിർമ്മിക്കുക എന്നതാണ് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് എന്ന ശാസ്ത്രശാഖയുടെ പരമമായ ലക്ഷ്യം.

ഭൂമിയിലെ മറ്റു ജീവജാലങ്ങളിൽ നിന്നും മനുഷ്യനെ വേറിട്ടുനിർത്തുന്നത് ചിന്താശേഷിയും സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസൃതമായി പ്രവർത്തിക്കുവാനുള്ള കഴിവുമാണ്. ഇതേപോലെ വിവേകമുള്ള യന്ത്രങ്ങളെ നിർമ്മിക്കുക എന്നത് സാധ്യമാണോ? എൻജിനീറിങ്ങിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് ബുദ്ധിയും വിവേകവുമുള്ള യന്ത്രങ്ങളെ നിർമ്മിക്കുക, അതായിരുന്നു ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിനെക്കുറിച്ചുള്ള ജോൺ മക്കാർത്തിയുടെ കാഴ്ചപ്പാട്.

മനുഷ്യനെപ്പോലെ ചിന്തിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന യന്ത്രങ്ങളുടെ രൂപകല്പനയാണ് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് എന്ന ശാസ്ത്രശാഖ ലക്ഷ്യം വയ്ക്കുന്നത്. സ്പീച് റെക്കഗ്നിഷൻ, ഫേസ് റെക്കഗ്നിഷൻ തുടങ്ങിയ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ മേഖലകൾ ഇന്ന് നമുക്ക് സുപരിചിതമാണ്.

ഗൂഗിളിന്റെ PREDICTIVE SEARCH എന്ന സാങ്കേതികവിദ്യ നിങ്ങൾ പലപ്പോഴും പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് വഴി നിങ്ങൾ എന്താണോ തിരയുവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്ന് സേർച്ച് എൻജിൻ കണ്ടെത്തുന്നു. അതിൻപ്രകാരം നിർദ്ദേശങ്ങൾ വരികയും അതിൽ നിന്നും നിങ്ങളുടെ SEARCH TERM നിങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നിങ്ങളുടെ ലൊക്കേഷൻ, വയസ്സ്, മറ്റു വ്യക്തിപരമായ വിവരങ്ങൾ എന്നിവ ഗൂഗിൾ ഇതിനായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നു.

ഗൂഗിളിന്റെ VOICE SEARCH സംവിധാനം മുഖാന്തിരം സേർച്ച് ബാറിൽ ടൈപ്പ് ചെയ്യാതെ തന്നെ നിങ്ങൾക്ക് സേർച്ച് റിസൾട്ടുകൾ ലഭ്യമാകുന്നതാണ്. SEARCH BY VOICE എന്ന ഓപ്ഷൻ ഇതിനായി പ്രയോജനപ്പെടുത്താം. SPEECH RECOGNITION എന്ന ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിൻറെ മേഖലയാണ് ഇതിനു പിന്നിൽ.

ഫേസ്ബുക്കിൻറെ FACE RECOGNITION സംവിധാനം ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് ഉപയോഗിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. ഫേസ്ബുക്ക് അക്കൗണ്ടുള്ള നിങ്ങളുടെ ഒരു സുഹൃത്തുമായുള്ള ചിത്രം നിങ്ങളുടെ ടൈം ലൈനിൽ ഇടുമ്പോൾ ടാഗ് സജഷൻസ് വരുന്നത് ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാകുമല്ലോ? എങ്ങനെയാണ് ഇത് സാധ്യമാകുന്നത്? കുറെയേറെ അക്കങ്ങളുടെ ഒരു ശൃംഖലയാണ് ടെംപ്ലേറ്റ്. ഓരോ വ്യക്തികളുടെയും മുഖത്തിന് ഓരോ ടെംപ്ലേറ്റ് ആയിരിക്കും. ഫിംഗർപ്രിന്റുകൾ പോലെ. പുതിയൊരു ചിത്രം ഫേസ്ബുക്കിൽ അപ്‌ലോഡ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ ടെംപ്ളേറ്റുകൾ താരതമ്യം ചെയ്യപ്പെടുകയും ഫേസ്ബുക് ഡാറ്റാബേസിൽ ഉള്ള ടെംപ്ലേറ്റ് ആണെങ്കിൽ ഓട്ടോമാറ്റിക് ആയി ആ വ്യക്തിയുടെ ടാഗ് സജഷൻസ് വരികയും ചെയ്യുന്നു.

നിങ്ങളുടെ ജിമെയിൽ ഇൻബോക്സിൽ വരുന്ന മെയിലുകൾ പ്രൈമറി, സോഷ്യൽ, പ്രൊമോഷൻസ്, സ്പാം എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെയാണ്? ഇതിനു പിന്നിലും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ സാധ്യത ആണ് പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. അതുപോലെ തന്നെ ജിമെയിലിലെ SMART REPLY, AUTOMATIC REPLY എന്നിവയും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ ആപ്പ്ളിക്കേഷൻസ് ആണ്.

ആമസോൺ പോലെയുള്ള ഓൺലൈൻ ഷോപ്പിംഗ് സൈറ്റുകളിൽ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് വൻതോതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് നിങ്ങൾ ആമസോണിൽ നിന്ന് ഒരു ഹെഡ്സെറ്റ് വാങ്ങുവാൻ ഉദ്ദേശിക്കുകയാണ് എന്ന് കരുതുക. ആമസോൺ വെബ്സൈറ്റ് വിസിറ്റ് ചെയ്യുകയും എന്നാൽ നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ച വിലയേക്കാൾ കൂടുതൽ ആയതിനാൽ വെബ്സൈറ്റിൽ നിന്നും തിരിച്ചിറങ്ങുകയും ചെയ്തു. ശേഷം നിങ്ങൾ മറ്റേതെങ്കിലും വെബ്‌സൈറ്റിൽ കയറുമ്പോൾ ആമസോണിന്റെ പരസ്യം കാണുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഒന്നുകിൽ നിങ്ങൾ സെർച്ച് ചെയ്ത ഉത്പന്നത്തിനോട് സാമ്യമുള്ള മറ്റേതെങ്കിലും ഉത്പന്നങ്ങൾ കാണിക്കുകയോ അല്ലെങ്കിൽ നിങ്ങൾ വാങ്ങുവാൻ ഉദ്ദേശിച്ച ഉല്പന്നത്തിന്റെ വില കുറഞ്ഞു എന്ന പരസ്യമോ കാണിക്കാറില്ല? ഇത് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് എന്ന സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ മികവാണ്.

ഗൂഗിൾ മാപ്പ് ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ട്രാഫിക് കുറവുള്ള റൂട്ടുകൾ കാണിച്ചുതരാറില്ലേ? അതുപോലെ ചാറ്റ് ബോട്ടുകളുടെ സേവനങ്ങൾ നിങ്ങൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ലേ? ഇവയെല്ലാം ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ ഭാഗമാണ്. നിത്യജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് സുപരിചിതമായ ഇത്തരം ആപ്പ്ളിക്കേഷനുകൾക്കുമപ്പുറം ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ സാധ്യതകൾ അനന്തമാണ്.

മെഷീൻ ലേർണിംഗ് , ന്യൂറൽ നെറ്റ് വർക്ക്‌സ് , റോബോട്ടിക്‌സ്, സ്പീച് റെക്കഗ്നിഷൻ, നാച്വറൽ ലാംഗ്വേജ് പ്രോസസിങ്, എന്നിങ്ങനെ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന് ഒട്ടനവധി മേഖലകൾ ഉണ്ട്. കൂടാതെ ഈ കഴിവുകൾ കൃത്രിമമായി മെഷീനുകൾക്ക് പ്രോഗ്രാമുകൾ വഴി പകർന്നു നൽകുകയും മനുഷ്യനെപ്പോലെ വിവേകപരമായി ചിന്തിക്കുവാനും പ്രവർത്തിക്കുവാനും അവയെ പ്രാപ്തമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

നമ്മൾ മനുഷ്യർക്ക് സംസാരിക്കുവാനും മറ്റുള്ളവർ സംസാരിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുവാനുള്ള കഴിവുമുണ്ട്. ഈ കഴിവുകൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്ന ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിൻറെ മേഖലയാണ് SPEECH RECOGNITION.

SOPHIA എന്ന റോബോട്ടിനെ പറ്റി നമുക്ക് അറിവുണ്ടായിരിക്കുമല്ലോ? സോഫിയയുടെ ഇന്റർവ്യൂകളും കണ്ടിട്ടുണ്ടാകും. എങ്ങനെയാണു ഈ റോബോട്ട് ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുകയും അഭിപ്രായങ്ങൾ പറയുകയും ചെയ്യുന്നത്? സ്പീച്ച് റെക്കഗ്നിഷൻ സംവിധാനമാണ് ഇതിനായി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് നമ്മുടെ ചോദ്യങ്ങൾ വളരെ ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം കേൾക്കുകയും ഇതിനെ മനസ്സിലാക്കുകയും കൃത്യതയോടെ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുകയും ചെയ്യുന്ന റോബോട്ട് SOPHIA ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് എന്ന വിസ്മയത്തെ നമുക്ക് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.

ആശയവിനിമയത്തിനുള്ള ഉപാധിയാണ് ഭാഷ അല്ലെങ്കിൽ ലാംഗ്വേജ്. ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ പ്രോഗ്രാമിന് നാം സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷ മനസ്സിലാക്കുവാനും അതിനനുസരിച്ച് മറുപടി നൽകാനും കഴിയുമോ? ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ ഈ മേഖലയാണ് NATURAL LANGUAGE PROCESSING . ഐഫോണിലുകളിലെ വെർച്വൽ അസിസ്റ്റന്റ് അപ്ലിക്കേഷൻ ആയ SIRI , Natural Language – User Interface എന്ന സാങ്കേതിക വിദ്യയാണ് പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നത്.

ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജന്സിനെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ ടെർമിനേറ്റർ മൂവീ സീരീസുകളോ യന്തിരൻ സിനിമയോ ഒക്കെയായിരിക്കും നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നത്. മനുഷ്യനെപ്പോലെ ഓടുവാനും ചാടുവാനും കൈകാലുകൾ ചലിപ്പിക്കുവാനുമൊക്കെ സാധിക്കുന്ന യന്ത്രങ്ങളുടെ രൂപകൽപ്പനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ മേഖലയാണ് Robotics.

Pattern Recognition എന്ന ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ മേഖല മനുഷ്യന്റെ കമ്പ്യൂട്ടർ വിഷനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്നു. ഒരു ചിത്രമോ വീഡിയോയോ കണ്ടാൽ അതിൽ എന്തൊക്കെ വസ്തുക്കൾ ഉണ്ടന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നു. ഒന്നോ രണ്ടോ തവണ കണ്ട വസ്തുക്കളെ അടുത്ത തവണ കണ്ടാൽ കൃത്യമായി അതെന്താണെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ നമുക്ക് സാധിക്കുന്നു. ഇതാണ് കമ്പ്യൂട്ടർ വിഷൻ.

മനുഷ്യന്റെ തലച്ചോറിലെ ന്യൂറോണുകളാണ് അവൻറെ പ്രവൃത്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ചുറ്റുപാടുകളെ അറിയുവാനും കേൾക്കുവാനും ഗന്ധം അറിയുവാനും അങ്ങനെ ഒരു മനുഷ്യ ശരീരത്തിൻറെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രണവും നാഡീവ്യവസ്ഥയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അത്യന്തം സങ്കീർണ്ണമായ ഈ ഘടന പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്ന ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിൻറെ മേഖലയാണ് മെഷീൻ ലേർണിംഗ്.

ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് എന്ന ശാസ്ത്രശാഖ നമുക്ക് മുന്നിൽ വിസ്മയങ്ങളുടെ ഒരു വലിയ ലോകം തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. വീട്ടുജോലി മുതൽ തനിയെ ഡ്രൈവ് ചെയ്യുന്ന കാറുകൾ വരെ, അല്ലെങ്കിൽ അതിനുമപ്പുറം. ഓൺലൈനിൽ നിങ്ങൾ ഓർഡർ ചെയ്ത ഭക്ഷണം ഡ്രോണുകൾ നിങ്ങളുടെ വീട്ടുവാതിൽക്കൽ എത്തിക്കുന്ന കാലം വിദൂരമല്ല.

അവസരങ്ങളുടെ ഒരു കടലാണ് ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ്. റോബോട്ടിക്സ് , മെഷീൻ ലേർണിംഗ് തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് തൊഴിലവസരങ്ങളാണ് സമീപഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകുവാൻ പോകുന്നത്. മറ്റേതൊരു സാങ്കേതികവിദ്യയേയും പോലെ തന്നെ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിനും ദോഷവശങ്ങൾ ഉണ്ടന്ന് ഒരു കൂട്ടർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. SPACEX C.E.O ഇലോൺ മസ്കിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസ് മാനവരാശി നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളികളിലൊന്നാണ്. മനുഷ്യനെക്കാളും ബുദ്ധിയുള്ള മെഷീനുകൾ മനുഷ്യനെ അടിച്ചമർത്തുമെന്നും അവ മരണമില്ലാത്ത വിനാശകാരികളാണെന്നുമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട്.
എന്നാൽ മാർക്ക് സുക്കർബർഗിനെ പോലെയുള്ളവർ ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ സാധ്യതകളെപ്പറ്റി ഗവേഷണങ്ങൾ നടത്തുകയും അതിന്റെ സാദ്ധ്യതകൾ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി സാങ്കേതികതയിൽ മുന്നേറുവാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നമുക്കും ആർട്ടിഫിഷ്യൽ ഇന്റലിജൻസിന്റെ നല്ല വശങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം . ആ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ സാധ്യതകളിലൂടെ പുതിയൊരു ലോകത്തെ സ്വപ്നം കണ്ടു മുന്നേറാം.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Article by: Vidya V Madhu

ആരോടുള്ള വാശി തീർക്കുന്നതിനാണ് താനിവിടെ കിടക്കുന്നത്. തന്നോട് തന്നെയോ?

വൈകുവോളം അച്ചാറു കമ്പനിയിലെ തിരക്കിൽ നിന്നടർന്ന് ബസ്സിലെ ബഹളത്തിൽ ഞെരിഞ്ഞ് കമ്പിയിൽ തൂങ്ങിയാടി ഒരു പരുവത്തിലാണ് അശ്വതി വീട്ടിലേക്കെത്തുന്നത്. ഒതുക്കു കല്ലുകൾ കയറി മുറ്റത്തെത്തിയാൽ തന്നെയും നോക്കിയിരിക്കുന്ന മോളെ വാരിയെടുത്ത് മാറോടണയ്ക്കുമ്പോൾ എല്ലാ തളർച്ചയും മറക്കും.തോളിൽ തൂക്കിയ ബേഗ് പിടിച്ചു വാങ്ങി, അവൾക്കായുള്ള ചോക്കളേറ്റ് തിരയുമ്പോൾ പകൽ മോൾക്ക് കൂട്ടിരിക്കാനായി വരുന്ന പാറുവമ്മ വീട്ടിലേക്ക് പോകാനായി ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും.

വീട്ടിലെ പണികളുടെ തിരക്കിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുകയായി പിന്നെ. രാത്രിയേറെ വൈകിയാകും സുധിയേട്ടൻ വരിക. ഒരു സ്വകാര്യ സ്ഥാപനത്തിൽ ഭേദപ്പെട്ട ജോലിയുണ്ട് സുധിക്ക്. മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും ഉറയ്ക്കാത്ത കാലുകളോടെയായിരിക്കും വരവ്. അപ്പോഴേക്കും മോൾ ഉറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും.

എന്തെങ്കിലും നിസ്സാര കാര്യത്തെ ചൊല്ലി ശണ്ഠകൂടാതെ ഒരിക്കലും അയാൾ കിടക്കാറില്ലായിരുന്നു. പതിവ് ചടങ്ങായതിനാൽ അശ്വതി അതത്ര കാര്യമാക്കാറില്ലായിരുന്നു .

ഇന്നെന്തിനാണ് താൻ വഴക്ക് കൂടിയത്.മദ്യലഹരിയിലായ താൻ എന്തൊക്കെയാണ് പറഞ്ഞതും ചെയ്തതുമെന്ന് ആലോചിച്ചെടുക്കുവാൻ പോലും അയാൾക്കാകുന്നില്ലായിരുന്നു.

അച്ഛനേയും അമ്മയേയും എതിർത്ത് ഇഷ്ടപ്പെട്ട പെണ്ണിനേയും കൂട്ടി വന്നപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി ആക്രോശിക്കുന്ന അച്ഛന്റെ മുഖമാണ് എപ്പോഴും തെളിയുന്നത്.അശ്വതിയേയും കൂട്ടി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. വാതിലിനപ്പുറം കരളുരുകി കരയുന്ന അമ്മയുടേയും അനുജത്തിയുടേയും ദൈന്യതയാർന്ന മുഖങ്ങൾ എപ്പോഴും തന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

സിമന്റ് പടവിൽ കൈകളൂന്നി സുധി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ മഞ്ഞ് വീണ് കുതിർന്നിരുന്നു. തലയ്ക്ക് വല്ലാത്ത ഭാരം. താനിതെവിടെയാണ്? ആകാശത്ത് നക്ഷത്രങ്ങൾ മിന്നിതിളങ്ങുന്നു. ചന്ദ്രൻ മേഘപാളികളിൽ ഒളിഞ്ഞും തെളിഞ്ഞും കളിക്കുന്നു. നരച്ച നിലാവിൽ മൈതാനത്തെ ഗോൾ പോസ്റ്റുകൾ അവ്യക്തമായി കാണുന്നുണ്ട്.

അശ്വതിയോട് വഴക്കിട്ട് ഇനി തിരിച്ച് വരില്ലെന്നും പറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി പോന്നതും മൈതാനത്തിലെത്തിയതും മങ്ങിയ ഓർമ്മയായി തെളിയുന്നുണ്ട്. വേച്ചു വേച്ച് വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. ഇപ്പോഴും ലഹരി അടങ്ങിയിട്ടില്ല. ഒതുക്കു കല്ലുകൾ കയറുമ്പോൾ വാതിൽപടിയ്ക്കരികിൽ തന്നേയും കാത്ത് ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്ന അശ്വതി. കൺപോളകൾ കരഞ്ഞ് വീർത്തിരിക്കുന്നു. കവിളുകളിൽ തിണർത്ത വിരൽപ്പാടുകൾ

” ഇന്ന് പണിക്ക് പോകേണ്ട .നമുക്ക് ഒരു സ്ഥലം വരെ പോകാനുണ്ട് ” അച്ചാറ് കമ്പനിയിലേക്ക് പോകാനായിറങ്ങിയ അശ്വതിയോട് അയാൾ പറഞ്ഞു. ചോദ്യഭാവത്തിൽ അയാളെ നോക്കിയതല്ലാതെ അവൾ മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഓട്ടോയിൽ വലിയ ഗേയ്റ്റ് കടക്കവേ കണ്ട ബോർഡിൽ അശ്വതിയുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി. “പുനർജനി ലഹരി വിമുക്തി ചികിത്സാ കേന്ദ്രം ” .

മൂന്ന് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം. ജോലി കഴിഞ്ഞ് മോൾക്കുള്ള പലഹാര പൊതിയുമായി വീട്ടിലേക്ക് കയറി വന്ന സുധി അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയി. തന്റെ അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്ന് കളിക്കുന്ന മോൾ, അരികിൽ അമ്മയും അനുജത്തിയും അശ്വതിയും.താൻ സ്വപ്നം കാണുകയാണോ.അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയായിരുന്നു, മനസ്സും.
…………………………………………………………………………………………………….

Shinoj K Achary

രചന : ഷിനോജ് കെ ആചാരി

“പണിക്കാ ഈ കത്തിയൊന്നു വേഗം ശരിയാക്ക്,ഇത്തിരി തിരക്കുണ്ട്”. ഒന്നുമുരിയാടാതെ നീരസത്തോടെ ആഗതനെ മുഖമൊന്നുയർത്തി നോക്കി. ഏറേ നാളായി അസഹനീയമായ ഈ വിളി കേൾക്കുന്നു.

അയാളിലെ അപകർഷതാബോധം വഴുവഴുത്ത പുറംചട്ട പിളർന്ന് പുറത്തേക്ക് ചാടി.അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാരുടെ കാലം മുതൽ വിളിച്ചു കേൾക്കുന്നതാണിത്. തനിക്കൊരു പേരുണ്ടല്ലോ?

ആരോടൊ അരിശം തീർക്കുന്നതു പോലെ പഴുപ്പിച്ചെടുത്ത ഇരുമ്പിനെ ആഞ്ഞാഞ്ഞിടച്ചു പതം വരുത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വന്നവരൊക്കെ തിരികെയിറങ്ങയപ്പോൾ നേരമേറെക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

കൂനിക്കൂടിയിരുന്ന് വളഞ്ഞ് ശോഷിച്ചു പോയ അയാൾ നിവർന്നിരുന്ന് മൺകുടത്തിൽ നിന്നിത്തിരി വെള്ളം കുടിച്ചു.പതുക്കെ കയ്യെത്തിച്ച് ഉലയുടെ അരികിലായി കൂട്ടിയിട്ട കരിക്കട്ടയിലൊന്നെടുത്ത് ആലയുടെ പലകവാതിലിൽ എഴുതി, “പണിക്കൻ എന്നു പേരില്ല-രഘു”.തിരിഞ്ഞ് ചെമ്മൺപാതയിലേക്കെത്തി നോക്കി,രഘുവെന്ന വിളി കേൾക്കുന്നുണ്ടോയെന്നറിയാൻ.
…………………………………………………………………………………………………….

Shinoj K Achary

രചന : ഷിനോജ് കെ ആചാരി

പ്രണയാഭ്യർത്ഥനയുടെ ബാക്കിപത്രങ്ങളായി കത്തിക്കരിഞ്ഞുപോകുന്നതും കത്തിയെരിക്കപ്പെടുന്നതുമായ ജീവിതങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും വാർത്തകളിലൊക്കെ നിറഞ്ഞുനില്ക്കുന്നു.

ഉന്മാദം പടർത്തിക്കൊണ്ട് പെട്രോളിന്റെ ഗന്ധം നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ തുളഞ്ഞുകയറുന്നു. അരികിൽ..പാർക്കുചെയ്തിരിക്കുന്ന ബൈക്കിൽനിന്നു പെട്രോൾ മണക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെയുള്ളിലേക്കു കത്തിപ്പടരുന്ന അഗ്നിനാളങ്ങൾ. കത്തിയെരിയുന്ന പച്ചയിറച്ചിയോടൊപ്പം പരക്കുന്ന പെട്രോൾ ഗന്ധം.!

ഏറെയിഷ്ടമായിരുന്നു,എല്ലാവരേക്കാളറെ, എന്തിനേക്കാളേറെ. അതിനാലാവാം ഏറെ ലാളിച്ചതും. അവസാനനാൾ വരെ ഒപ്പമുണ്ടാകണമെന്നും തനിക്കൊരു തണലാകുമെന്നും കരുതി പോറ്റിവളർത്തിയ മകൻ ഇന്നു തനിക്കൊപ്പമില്ല..

തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ നിറമാകെ കത്തിയെരിച്ചതിനൊപ്പം മറ്റൊരു കുടുംബത്തിന്റെ വെളിച്ചംകൂടി തല്ലിക്കെടുത്തി കടന്നുകളഞ്ഞവൻ. പ്രതീക്ഷകളും മോഹങ്ങളും പിച്ചിക്കീറിയെറിഞ്ഞ് ജീവിതത്തിൽ നിന്നൊളിച്ചോടിയപ്പോൾ നിറഞ്ഞുതൂവിയത് തന്റെയും ഭാര്യയുടെയും കണ്ണുകളും മനസ്സും മാത്രമായിരുന്നില്ല.

അമിതലാളനയേകിയ മധുരത്തിനു പകരംവെക്കേണ്ടിവന്നതിന് ഇത്ര കയ്പ്പേറുമെന്ന് ഒരിക്കലും നിനച്ചിരുന്നില്ല. ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്തായാലും സാധിച്ചുകൊടുക്കുമ്പോൾ, ആ മുഖത്ത് വിരിയുന്ന സന്തോഷമായിരുന്നു തന്റെ ദൗർബല്യം. ആ ദൗർബല്യത്തെയാണ് അവൻ ഇത്രനാളും ചൂഷണം ചെയ്തതും. ഇനിയതു നടക്കില്ലല്ലോ.

എത്രയോ നാളുകളുടെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ കൈവന്ന ഭാഗ്യമെന്ന് നിനച്ചതിനൊടുവിൽ കിട്ടിയതിത്രയും കഠിനമായ പരീക്ഷണമായിപ്പോയതിലാണ് ദു:ഖമേറേയും.

ഒരായിരം സൂചിമുനകൾ ഹൃദയത്തിലേക്കാഴ്ന്നിറങ്ങുന്ന നൊമ്പരം. തികട്ടിവന്ന തേങ്ങലൊതുക്കാൻ നടത്തിയ ശ്രമങ്ങളൊന്നും വിജയിച്ചില്ല. എരിഞ്ഞടങ്ങാൻ വെമ്പുന്ന സൂര്യൻ കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ അവിടെയവിടെയായി മറന്നുവെച്ചുപോയ ചെങ്കനലുകളിലേക്ക് വെറുതേ മിഴികൾ നട്ടിരുന്നു.

നിറയുന്ന പത്രത്താളുകളിലെ നിറംതേച്ച വാർത്തകൾക്കൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുമിടുക്കി. കടംകൊണ്ടതും വീട്ടിത്തീർക്കേണ്ടതുമായ പഠനഭാരവുമായി, കുത്തിനിറയ്ക്കപ്പെട്ട ബസ്സിൽ ദിവസവും വന്നിറങ്ങുന്നവൾ. ആ നീളൻകണ്ണുകളിൽ കിനാവിന്റെപൂത്തിരി കത്തിച്ചുകൊടുത്തത് തന്റെ മോനായിരുന്നു. പലതവണ നിരസിച്ചുവെങ്കിലും നിർബന്ധങ്ങൾക്കൊടുവിൽ അവനെ ഹൃദയത്തിലേക്കവൾ സ്വീകരിച്ചു.

എന്നാലതിനു ദൈർഘ്യമേറിയില്ല.തന്റെ കടമകൾ മറക്കാതിരിക്കുവാനായി, തന്നിൽമാത്രം പ്രതീക്ഷകളർപ്പിച്ചവർക്കായി മറ്റെല്ലാമുപേക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു ആ പാവം. ആഗ്രഹിച്ചതു കിട്ടാതെവരുമ്പോൾ, ശാഠ്യംപിടിച്ചും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയും കാര്യം നേടനാനവനു വഴി തുറന്നുകൊടുത്തത് തന്റെ അമിതലാളന മാത്രമായിരുന്നു. അതാണവൻ ഒരു കുപ്പി പെട്രോളാൽ തീർത്തതും. തനിക്കുകിട്ടാത്തത് മറ്റാർക്കും കിട്ടരുത് എന്നു കരുതിയിരിക്കണം.

നെഞ്ചിലെ നൊമ്പരമേറിവരുന്നു. നടപടികളൊക്കെക്കഴിഞ്ഞു. കത്തിയെരിഞ്ഞതിൽ ബാക്കിയായതു വാരിയെടുത്തു വീട്ടിലെത്തിച്ചപ്പോൾ തളർന്നുവീണതാണവന്റെയമ്മ. ആ പെൺകിടാവിന്റെ വീട്ടിലും സ്ഥിതി മറിച്ചാവില്ലല്ലോ?

കോടതിയിൽനിന്നു വിട്ടുകിട്ടിയ ബൈക്ക് വീട്ടിലെത്തിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ബൈക്കിൽ നിന്നുയരുന്ന പെട്രോൾഗന്ധം തന്നെ ഭയപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. വീട്ടിൽനിന്നു പുറത്തിറങ്ങാറേയില്ലാത്ത ഭാര്യ ഒരുദിവസം പോർച്ചുവരെ ഏന്തിവലിച്ചുവന്നു. ബൈക്കിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞ് ബോധമറ്റു നിലത്തേക്കു വീണു. പിന്നീടെഴുന്നേറ്റിട്ടേയില്ല.

മൈതാനത്തിനരികിലിരുന്ന അയാൾ പതുക്കെയെണീറ്റു.മഴ വരുമെന്നോർത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നവരൊക്കെ പോയിരുന്നു. ഇരുട്ട് പരക്കാൻതുടങ്ങി. ബൈക്കിന്റെ പെട്രോൾടാങ്കിൽനിന്നുള്ള റബർട്യൂബയാൾ വലിച്ചുപൊട്ടിച്ചു ടാപ്പ്തുറന്നു. ധാരയായൊഴുകിയ പെട്രോൾ എൻജിനിൽ വീണ് നിലത്തേക്കുപരന്നൊഴുകി. അതിൽനിന്നുയർന്ന ഗന്ധം ഉള്ളിലേക്കാഴ്ന്നു കയറുന്നു.

നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു ഭാരം കൂടുകെട്ടിയിരിക്കുന്നു. ആ ഭാരമേൽപ്പിച്ച വേദനയിൽ ദേഹംമുഴുവൻ വെട്ടിവിയർത്തു.. അവ്യക്തമായ കാഴ്ചയോടെ ബൈക്കിനുചുറ്റും പ്രദക്ഷിണംവച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അയാൾ സീറ്റിലേക്ക് കമിഴ്ന്നുവീണു. ആ കിടപ്പിൽ മകന്റെ കരഗന്ധമേറ്റ ആക്സിലേറ്ററിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു.

വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ കീശയിൽനിന്ന് ലൈറ്ററെടുത്തു.കൈയ്യിൽ കരുതിയ പേപ്പർചുരുളിലേക്ക് ലെറ്റർ തെളിച്ച് തീ പകർന്നപ്പോൾ നിറഞ്ഞൊഴുകിയ കണ്ണീരാൽ ഒന്നുമയാൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.പതുക്കെ പിന്നോട്ട് മാറി കൈയ്യിൽ കത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കടലാസു ചുരുൾ ബൈക്കിന്നരികിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നടന്നു. ഏറെ നടക്കാനായില്ല. പൊട്ടിപ്പിളരുന്ന ഇടനെഞ്ചമർത്തി അയാൾ പച്ചമണ്ണിലേക്ക് തളർന്നുവീണു. അയാൾക്കു പിറകിൽ ആളിപ്പടരുന്ന തീജ്വാലയോടൊപ്പം പെട്രോൾ ഗന്ധവും ഉയർന്നുപൊങ്ങി.ദൂരെ പേമാരിയുടെ ആരവങ്ങളുമുയരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

…………………………………………………………………………………………………….

രചന : ഷിനോജ് കെ ആചാരി

“ത്രിലോകനാഥാനാം ശoഭോ സര്‍വ്വജ്ഞാ പരമേശ്വരാ

അറിയാന്‍ മാനസേ മോഹം വളരുന്നതിനാല്‍ പ്രഭോ

വിശ്വകര്‍മ്മപുരാണം ശ്രീമൂലസ്തoഭo സമഗ്രമായ്

വിസ്തരിച്ചുപറഞ്ഞെന്നെ കേള്‍പ്പിക്കാന്‍ ദയതോന്നനം

സ്വയംഭു വിശ്വകര്‍മ്മാവാരെന്നും

സ്വയം ജാതനാകുവനുണ്ടായ് വന്ന കാരണമെന്താണെന്നും

ഈ വിശ്വസൃഷ്ടി സ്ഥിതി സoഹാര തിരോഭാവാനുഗ്രഹ

മാദിയായുള്ള കാര്യങ്ങളെല്ലാമെല്ലാം

അറിയാനാഗ്രഹo താതായേറെയാണെനിക്കെന്നങ്ങറിഞ്ഞ്

പറയേണമതിനായ് വന്ദിക്കുന്നേന്‍”

പരമശിവന്‍ പറഞ്ഞു:-

” മകനേ നിനക്കിതു തോന്നുവാനുള്ള ഹേതു

പൂര്‍വ്വജന്മത്തിന്‍പുണ്യമല്ലാതെ മറ്റൊന്നല്ല

പറയാം കേട്ടുകൊള്‍ക പരമജ്ഞാനം പരി

പൂര്‍ണ്ണനാം വിശ്വകര്‍മ്മാവരുളിചെയ്തതെല്ലാം.”

സ്വയംഭു വിശ്വകര്‍മ്മ

ഭുമിയില്ല ജലം തീയും വായു ആകാശവും തഥാ

മനസ്സും ബുദ്ധിയുമില്ലയില്ല പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളും

ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും രുദ്രനില്ല നക്ഷത്രജാലവും

സര്‍വ്വശൂന്യ നിരാലoബo ജനിച്ചു സ്വയമായ് വിരാഡ്

സദ്‌സ്വരൂപന്‍ പരമാത്മാ വിശ്വാത്മാ സദ് സദാശിവന്‍

വിശ്വകര്‍മ്മാവേക ദൈവം വിശ്വനിര്‍മ്മാണകാരകന്‍

വിശ്വകര്‍മ്മാവുതാന്‍തന്നെ ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും രുദ്രനും

മൂര്‍ത്തിത്രയാത്മകന്‍ ദേവന്‍ വിശ്വകര്‍മ്മാ ജഗല്‍പ്പതി

വേദവാക്യങ്ങളില്‍ സ്മൃതിയിലെങ്ങും നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കയാo

വിശ്വകര്‍മ്മാവോരേനാമം അതിനാലറിവുള്ളവര്‍

വിശ്വകര്‍മ്മാവിനെ വാഴ്തിസ്തുതിപ്പുയേക ദൈവമായ്

വിശ്വാധാരഗുണയുക്തമാദ്യം വിശ്വതേജസ്സുജാതമായ്

അതില്‍ നിന്നുണ്ടായ് വന്നു വിശ്വഹൃദ്പത്മമെന്നതും

വിശ്വജ്ഞാനലതാമൂലo വര്‍ത്തിപ്പൂ വിശ്വജ്യോതിയില്‍

അതിനെ ധാരണം ചെയ്തിരിപ്പോരൂ മഹാസ്ത൦ഭ൦

വിശ്വനാഭിയാ൦ കുണ്ഡലിനിയാണെന്നറിഞ്ഞാലും

വിശ്വഷഠ്-വക്രനാഡിയവയില്‍ താന്‍ പ്രതിഷ്ഠിതo

വിശ്വത്തിന്‍മൂലാധാരമെന്നതും പ്രസിദ്ധമാo

വിശ്വജ്യോതിസ്സ്വരൂപം ഈ വിശ്വജ്യോതിശ്ചക്രo

പര്‍വ്വത വര്‍ണ്ണന

കൈലാസം ശ൦ഭുവാല്‍ വിശ്വമദ്ധ്യേ സ്ഥാപിതo ശൈല-

മതല്ലോ ജഗത്തിനാധാരം വജ്രദണ്ഡമതെന്നപോല്‍

വിശ്വപ്രസിദ്ധo മഹാപര്‍വ്വതo മൂന്നാണല്ലോ

അവതന്‍നാമം മേരു,മന്ദരo,കൈലാസാദ്രി

വെള്ളിപോല്‍ വിളങ്ങുന്നു കൈലാസമഹാശൈലo

സ്വര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണമായ് മേരുപര്‍വ്വതo ശോഭിക്കുന്നു

പത്മരാഗത്തിന്‍ പ്രഭയാര്‍ന്നു മന്ദരo നില്‍പ്പൂ

എത്രസുന്ദരo കണ്ണിനുത്സവo ചിത്രം ചിത്രം

പ്രപഞ്ചമുഖ ശോഭിതo നയനം സൂര്യചന്ദ്രന്മാര്‍

വെണ്മയും ചുവപ്പുമാണവയ്ക്ക് നിറം പാര്‍ത്താല്‍

അറിവാണാഗ്നിയത് ചുവന്ന നിറമാര്‍ന്ന്‍

എട്ടുദിക്കിലും വ്യാപ്‌തo ഷോഡശഭുജങ്ങളാല്‍

ഭുവനേശ്വരീദേവി മേരുവില്‍ മഹാദേവി

മന്ദരത്തിലും കുടികൊള്ളുന്നു മനോജ്ഞമായ്

വിശ്വാകര്‍മ്മാവ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത്

മേരുതന്‍ നെറുകയില്‍ പലരിതിയിലുള്ള

ദിവ്യമാ൦ ശിലകളും രത്നങ്ങള്‍ വൃക്ഷങ്ങളും

ജീവജാലങ്ങള്‍ വള്ളിച്ചെടികള്‍ കായ്‌കനികളും

നിറഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്നെത്ര സുന്ദരം മനോഹരം

സoസാര നിവൃത്തരും സിദ്ധരുണ്ടൃശികളും

ഭവനാശരാണവര്‍ക്കില്ലിനി പുനര്‍ജ്ജന്മം

അമൃതസന്നിഭ൦ജലം നിറഞ്ഞതടാകങ്ങള്‍

ഉരു‍‌ളന്‍പാറകള്‍ മരക്കഷ്ണങ്ങള്‍ പുല്‍ച്ചെടികള്‍

സ്വര്‍ണ്ണവര്‍ണ്ണമാ൦ മണ്ണും ഔഷധ സസ്യങ്ങളും

സുഗന്ധവാഹിയാ൦ മന്ദമാരുതനെല്ലായ്പ്പോഴും

വിടര്‍ന്നുവിലസുന്നു പുഷ്പങ്ങള്‍ പലതരം

ശാന്തസുന്ദരമായ കാനനപ്രദേശങ്ങള്‍

പക്ഷികള്‍ മൃഗങ്ങളെല്ലാവിധത്തിലുമുള്ള

തെല്ലാമുണ്ടവയവിടൊന്നിച്ചുവസിക്കുന്നു

മാനുമാനയും പുലിസി൦ഹമെട്ടടിമാനും

കടുവാകരടിയും വാനരസമുഹവും

എന്തിനുപറയുന്നുയെന്തുസൗഹൃതമവതമ്മി-

ലിതാര്‍ക്കും ചേര്‍ക്കുമത്ഭുതമാനന്ദവും

സിന്ദന്മാര്‍ ഗന്ധര്‍വന്മാര്‍ നാഗങ്ങള്‍ ഗരുഡനും

ദേവവൃന്ദങ്ങള്‍ യക്ഷികിന്നരാദിയായോര്‍

ധ്യാനത്തില്‍മുഴുകി ശൈനാര്‍ച്ചനാനിരതരായ്

സര്‍വ്വനേരവും ശിവനാമങ്ങള്‍ ജപിക്കുന്നു

ഈ വിധo മനോഹരം മേരു പര്‍വ്വതമദ്ധ്യേ

വാഴുന്നീശ്വരന്‍ വിശ്വകര്‍മ്മാo മഹേശ്വരന്‍

മൂര്‍ത്തികള്‍ മുന്നും സൂര്യചന്ദ്രന്മാര്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍

ഋഷിപുoഗവന്‍ ദേവഗണങ്ങളാദിത്യന്മാര്‍-

പന്ത്രണ്ടുപേരും അഷ്ടദിക്കിനെ പാലിക്കുന്നോര്‍

വീരഭദ്രനും ഗണാധ്യക്ഷനാം വിഘ്നേശ്വരന്‍

നന്ദികേശനും ശക്തിമായ യോഗിനിഗണം

വേദങ്ങള്‍ വേദാന്തങ്ങളുപനിഷത്തുകള്‍,ശ്രുതി

സ്മൃതികള്‍,മന്ത്രങ്ങളും സ്തോത്രങ്ങള്‍ പലതരം

വേദശാസ്ത്രങ്ങളനേകങ്ങളാമാഗമങ്ങള്‍

ഇതിഹാസങ്ങള്‍ പിന്നെ സര്‍വ്വസിദ്ധാന്തങ്ങളും

പാര്‍വ്വതീ പരമേശ്വരന്മാര്‍ ചേര്‍ന്ന മഹാസoഘമദ്ധ്യസ്ഥനായ്‌

അവരാല്‍ അര്‍ച്ചിതനായ്‌ രത്നഖചിത സിoഹാംസനസ്ഥനായ്‌

വിശ്വോല്‍പത്തികാരണന്‍ വിശ്വശില്പി വിശ്വജ്യോതിസ്വരൂപന്‍

സകലദേവാസുര മാനവതിര്യക് ചരാചര സൃഷ്ടികര്‍ത്താവായ്

പരിപാലകന്‍ പാരാല്‍പ്പരന്‍ ദേവനേകദൈവമാo

വിശ്വകര്‍മ്മാവു വിരാജിപ്പു

ഇങ്ങനെ മൂലസ്തoഭo ഹരികുമാര സoവാദം ഒന്നാം

അദ്ധ്യായം സമാപിച്ചു….

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Blog by: Bineesh Sreenivasan

യാത്ര ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്ന ഞാന്‍ ആദ്യമായാണ് കടല്‍ കടന്നു മറ്റൊരു രാജ്യത്തില്‍ എത്തുന്നത്. നാട് വിട്ടുപോകുന്നതില്‍ എതൊരു വ്യക്തിക്കും അനുഭവപെടുന്ന ഒറ്റപെടല്‍ അറിഞ്ഞു. ഭാരതത്തില്‍ നിന്നും ഭാഷാപരമായും സംസ്കരപരമായും ഏറെ വ്യത്യാസം ഉള്ള നാടാ‍ണ് ഒമാന്‍. സമുദ്രത്തില്‍ നിന്നും ഉയർന്നു വന്ന രാജ്യം എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ഇവിടുത്തെ മലനിരകളെ നിരീക്ഷിച്ചാൽ തിരകളുടെ പാടുകള്‍ കാണാന്‍ കഴിയും. ഈ മലനിരകളില്‍ ധാരാളം ധാതുഘടകങ്ങള്‍ ഉള്ളത്തിനാല്‍ രാജ്യത്തിന്റെ പ്രത്യേക സ൦രക്ഷണയിലാണ്. 25-09-2012 -ല്‍ ആണ് ഞാന്‍ ഇവിടെ എത്തിയത് ജോലിക്ക് വേണ്ടിയാണ്. ഒമാനില്‍ വരാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ സലാല എന്നാ നാടിനെ കുറിച്ച് അറിഞ്ഞിരുന്നു.

ദൈവത്തിന്‍റെ സ്വന്തം നാട് കേരളം പോലെ മറ്റൊരു നാട് സലാല. മൊബൈലില്‍ സലാലയിലെ ഓരോ ചിത്രങ്ങള്‍ ഒമാനി സുഹൃത്ത് മഹമൂത് ഹബ്സി കാണിക്കുമ്പോള്‍ എത്രയും വേഗം ആ നാട്ടില്‍ പോകണം എന്നായിരുന്നു. 06-08-2013 വൈകിട്ട്  5  മണിക്ക് ജി ടി സി(G.T.C)യുടെ ബസ്സില്‍ ഈ വര്‍ഷത്തെ ഈദ് അവധിക്ക് സലാലയിലേക്ക്‌ ഞാനും ചേട്ടനും ചേച്ചിയും(ചേട്ടന്‍റെ ഭാര്യ)യു൦ കൂടി യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കേട്ടറിഞ്ഞ നാടിനെ കാണാന്‍ ഉള്ള ആകാ൦ക്ഷയായിരുന്നു. ഈദ് സമയമായതിനാല്‍ പകല്‍ സമയത്ത് ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. വൈകിട്ട് 7.30 ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി ബസ്‌ നിസ്വാ(NISWA)യില്‍ നിര്‍ത്തി. നോയമ്പ് മുറിയുടെ ഭാഗമായി ഭക്ഷണം പ്രാര്‍ത്ഥനയും കഴിഞ്ഞ് ഒമാനി ബസ്‌ ഡ്രൈവര്‍ വന്ന്‍ ചില കുശലം പറഞ്ഞ് ബസ്‌ പുറപ്പെട്ടു. ഇന്ത്യക്കാര്‍ മാത്രം. ബസ്സില്‍ സലാലയെ കുറിച്ചുള്ള സംസാരങ്ങള്‍. 2 മണിയായപ്പോള്‍ ചായകുടിക്കാന്‍ ബസ്സ്‌ നിര്‍ത്തി യാത്ര ഇനിയും ഉണ്ട്. രാവിലെ 4മണിക്ക് തുംരറ്റ് സലാല ബോര്‍ഡരില്‍ ബസ്സ്‌ നിര്‍ത്തി. യാത്രക്കാരുടെ രേഖകള്‍ കൈമാറി,യാത്ര പുറപ്പെട്ടപ്പോള്‍ ബസിന്റെ കണ്ണാടിയില്‍ വെള്ളതുള്ളികള്‍ പതിച്ചു, പാതി ഉറക്കത്തില്‍ക്കണ്ട കാഴ്ച മഴയാണ് എന്ന് കരുതി,ജനല്‍ ചില്ലുകളിലൂടെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത് സലാലയില്‍ വരുന്ന യാത്രക്കാര്‍ക്ക് സ്വാഗതം അരുളി കോടമഞ്ഞ് . രാവിലെ 4.50 ആയപ്പോള്‍ സലാലയില്‍ ഞങ്ങള്‍ എത്തി.നല്ല രിതിയില്‍ സഹകരിച്ച ഒമാനി ഡ്രൈവര്‍ക്ക് ദൈവനാമത്തില്‍ സലാം പറഞ്ഞ് ,ഞങ്ങളെ കാത്തിരുന്ന അമ്മാവന്റെ കൂടെ താമസസ്ഥലത്തേക്ക്….

“ദാരിസ്”(Daris)

സലാലയില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ തന്നെ നല്ല സന്തോഷം തോന്നി. നിറഞ്ഞ തെങ്ങും, വാഴയും കണ്ട് യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ നാട്ടില്‍ എത്തിയ തോന്നലായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഒമാന്‍ രാജാവിന്‍റെ മാതാവിന്‍റെ സ്ഥലമാണ് സലാല. രാജാവിന്‍റെ കുട്ടികാലത്തെ വീട് ഇപ്പോഴും ഇവിടെയുണ്ട്. ഏറെ താഴ്ന്ന പ്രദേശം മലനിരകളാല്‍ സംരക്ഷിക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ പോലെ അതിമനോഹരമായ സ്ഥലമാണ് ഒമാനിലെ സലാല കൊട്ടാരത്തിനോടു ചേര്‍ന്നുള്ള സ്ഥല൦, “ദാരിസ്”. ദാരിസിലേക്കുള്ള യാത്രയുടെ ഇരുവശത്തും ചെറിയ മരങ്ങള്‍ മറയൂരിലെ ചന്ദനവനത്തിലെ യാത്ര ഓര്‍മിപ്പിക്കും. സഹ്യപര്‍വ്വതം പോലെ ആകാശം മുട്ടുന്ന മലനിരകളെ പച്ചപുതപ്പിച് നില്‍ക്കു ന്ന അതിസുന്ദരമായ കാഴ്ച. മലനിരയില്‍ താഴെ ഭാഗത്ത് വലിയൊരു പാര്‍ക്കുണ്ട്. കൊട്ടാരത്തിനു വേണ്ടി കണ്ണത്താ ദൂരത്ത്‌ പച്ചകറികളും,പഴങ്ങളും,ഓഷധ സസ്യങ്ങളും.

കേരളത്തിലെ തെങ്ങ്,പ്ലാവ്,മാവ് തുടങ്ങി വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലെ അപൂര്‍വ ഇനത്തില്‍പെട്ട ചെടികളും കൊട്ടാരത്തിന്‍റെ ഈ സ്ഥലത്ത് ഉണ്ട്. ഇവിടെ നിന്നും കൊട്ടാര൦ കാണാമെങ്കിലും സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക് പ്രവേശന൦ ഇല്ല. ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത അരുവിയിലെ വെള്ളം ഉപയോഗിച്ചാണ്‌ കൃഷിനടത്തുന്നത്.ഒമാന്‍ കൊട്ടാരങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പരിപാലനവും,പണികള്‍ ചെയ്യുന്നത്തും, ,ഇന്ത്യന്‍ കമ്പനിയായ ഓസ്കോ(OSSCO) ആണ് . ധാരാളം മലയാളികള്‍ ഒമാന്‍ കൊട്ടാരത്തില്‍ ജോലിക്കായി ഉണ്ട്. ഈ കമ്പനിയിൽ ആണ് അമ്മാവനും ജോലി. അടുത്ത സ്ഥലത്തെക്കുള്ള യാത്രയില്‍ കടല്‍ കണ്ടു,നാട്ടില്‍ ചെയ്യുന്നതു പോലെ മണലില്‍ കടലമ്മയെ താഴ്ത്തിയും പുകഴ്ത്തിയും എഴുതിയും യാത്ര തുടര്‍ന്നു.

മിര്‍ബറ്റ്(MIRBAT)

രാജ്യത്തിന്‍റെ ആത്മാവ് ഗ്രാമത്തിലാണ് എന്ന് പറയുന്നത് പോലെ ഒമാനിനെക്കുറിച്ചു൦ ചില കഥകള്‍ ഓര്‍മ്മപെടുത്താന്‍ ഗ്രാമമായ മിര്‍ബറ്റ്(MIRBAT)നും ഉണ്ട്.“ഒമാനിലെ ഗ്രാമീണ പ്രദേശമാണ് മിര്‍ബറ്റ്(MIRBAT). സലാലയില്‍ നിന്നും 200 കിലൊമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള ഇവിടെ പ്രാചിന ഒമാനികളുടെ ജീവിത അവസ്ഥ വെളിവാക്കുന്ന സ്മാരകങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കഴിയും. മണ്ണു കൊണ്ടുളള പഴയ വീടുകളുടെ നിര്‍മാണ രീതികള്‍, ജീവിത ശൈലികള്‍, കലകള്‍ എന്നിവ നിലനിര്‍ത്തി കൊണ്ടുപോകുന്നു. പ്രാചിന ഉപജീവനമാര്‍ഗമായ ആട് വളര്‍ത്തല്‍,മിന്‍ പിടുത്തം തുടങ്ങിയവ ഈ ഗ്രാമവാസികളുടെ ഇന്നത്തെ ഉപജീവനമാര്‍ഗമായി നടത്തുന്നു കൂടാതെ പശുവിന്റെയും ഒട്ടകത്തിന്റെയും ഫാമുകള്‍ ഇവിടെയുണ്ട്. മിര്‍ബറ്റിന്‍റെ ഒരു ഭാഗം പച്ചപ്പ്‌ വിരിച്ച മലനിരകളും മറുഭാഗത്ത് മണലാര്യണൃവുമാണ്. മിര്‍ബറ്റ്(MIRBAT) കാഴ്‌ചാലക്കു ശേഷം മറ്റൊരു അത്ഭുതം ഞങ്ങളെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

മാഗ്നറ്റിക് പോയിൻറ് (Magnetic Point)

അത്ഭുതങ്ങള്‍ പല മാധ്യമങ്ങളിലും കണ്ടും കേട്ടറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതാണ്. എന്നാല്‍ പ്രകൃതിയുടെ ഈ അത്ഭുതം നേരിട്ടു കാണാന്‍ ഉള്ള ആകാ൦ക്ഷയായിരുന്നു എനിക്ക്. മാഗ്നറ്റിക് പോയിന്‍റ് (Magnetic Point) – പേരു സൂചിപ്പി ക്കുന്നതുപോലെ കാന്തിക പ്രഭാവം ഉള്ള പ്രദേശം. എത്ര ഭാരം കൊണ്ട് കയറുന്ന വാഹനങ്ങള്‍ പോലും തനിയെ മുന്‍പോട്ടു കയറ്റം കയറി പോകുന്നത് കാണാം എന്ന് അമ്മാവൻ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കൂടി വന്നാല്‍ അല്പം വാഹനം മുന്‍പോട്ടു നീങ്ങും എന്നാണ് എല്ലാവരും കരുതിയത്. എന്നാല്‍ കയറ്റം കയറി വന്ന ഞങ്ങള്‍ .വാഹനവുമായി മാഗ്നറ്റിക് പോയിന്‍റ് കഴിഞ്ഞു മുന്നോട്ടു പോയി,തിരിച്ചുവന്നു. ”ഇനി പരിക്ഷണം,വാഹനം ന്യൂട്രലിൽ നിര്‍ത്തി എഞ്ചിന്‍ ഓഫ്‌ ചെയ്തു,ബ്രേക്കില്‍‍ നിന്ന് കാലെടുത്തു. അല്പം ചലിച്ചു തുടങ്ങി, ഏകദേശം 20 നും 30 ഇടയില്‍ വേഗത കൂടി. ഞങ്ങളെയും വഹിച്ചുകൊണ്ട് വാഹനം കയറ്റം കയറി,ഇതു വീണ്ടും പരീ ക്ഷിച്ചു. വാഹനങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നപ്പോൾ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു പ്രത്യേക ആകര്‍ഷണം അനുഭവപെട്ടു. ധാതുക്കള്‍ ധാരാളം ഉള്ള ഇവിടെ ഈ പ്രതിഭാസത്തെക്കുറിച്ച് പലരാജ്യക്കാരും പരിക്ഷണം നടത്താന്‍ ശ്രമ൦ നടത്തിയെങ്കിലും ഇവിടുത്തെ ഗവണ്മെന്റ് അനുവാദം കൊടുത്തില്ല. മാത്രമല്ല വിനോദ കേന്ദ്രവും അല്ല. ഈ പ്രദേശത്തെക്കുള്ള യാതൊരു വിധ സൂചന ബോര്‍ഡകളും ഇല്ല. കാന്തിക പ്രഭാവം അധികമുള്ള ഇവിടെ നില്‍ക്കുന്നത് നമ്മുടെ ശരിരത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും മാറ്റം സംഭവിക്കുവാനോ ബ്ലഡ്‌ സര്‍ക്കുലേഷൻ വ്യതിയാനങ്ങള്‍ക്കോ കാരണമായേക്കാ൦. മാഗ്നറ്റിക് പോയിന്‍റ് (Magnetic Point) നെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണം നടത്തിയെങ്കില്‍ മാത്രമേ ഇതിന്‍റെ ഗുണദോഷങ്ങള്‍ അറിയാന്‍ കഴിയുള്ളൂ.

അത്ഭുതം കണ്ട സന്തോഷത്തില്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നപ്പോള്‍ റോഡിന്‍റെ ഇരുവശത്തും മണ്ണില്‍ അഭ്യാസങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന ഒട്ടകങ്ങളെ കണ്ടു. വാഹനത്തെ ബഹുമാനിക്കാതെ അവ എല്ലാ ട്രാഫിക് നിയമങ്ങളും ഭേദിച്ച് റോഡ്‌ മുറിച്ചു കടക്കുന്നു. ഓരോ വര്‍ഷവും നടക്കുന്ന സലാല റോഡ്‌ അപകടങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഒട്ടകo മൂലമാണ്. മരുഭുമി കണ്ട് അവിടെ ഇറങ്ങി. ഗള്‍ഫ്‌ എന്ന് കേള്‍കുമ്പോള്‍ ഏതൊരു വ്യക്തിക്കും മനസ്സില്‍ വരുന്ന കാഴ്ച മരുഭുമിയും ഒട്ടകവും ആണല്ലോ?. ഞങ്ങള്‍ നടന്നു. ഉച്ച സമയമായതിനാല്‍ നല്ല ചൂടുണ്ട്. മുകേഷ് – മോഹന്‍ലാല്‍ പറയുന്ന സിനിമ ഡയലോഗ് ഓര്‍മവന്നു ”ടി.വിയിൽ , കാണുമ്പോഴും കാറിൽ പോകുമ്പോഴും മരുഭുമി കാണാന്‍ നല്ല രസമാണ്. ഇറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ അറിയാം അതിന്റെ സുഖം” എന്നതുപോലെ ചുട്ടുഎം പഴുത്തുകഴിഹത്ത് ഇട്ട് കളിക്കുന്നു. കുട്ടികാലവും മരുഭുമിയും കടലും സല്ലപിക്കുന്ന കാഴ്ചകണ്ട് മറ്റുരുസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി.ഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ പറയേണ്ടല്ലോ?. മരുഭുമിയുടെ അപ്പുറം കടല്‍ ആണ്, വികൃതി കുട്ടികള്‍ ഈ മണലില്‍ കിടന്നു മണ്ണ് വാരി ദേഹത്ത് ഇട്ട് കളിക്കുന്നു. കുട്ടിക്കാലവും മരുഭൂമിയും കടലും സല്ലപിക്കുന്ന കാഴ്ച കണ്ട് മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി …

ഖോര്‍ റോരി(Khor Rori)

യാത്രയില്‍ നമ്മള്‍ ചില ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങൾ കാണുന്നത് പിന്നിട്ട വഴികളെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തലാണ്. ഏതൊരു രാജ്യമാണെങ്കിലും ആ രാജ്യത്തിന്‍റെ പാരമ്പര്യം,കല,സംസ്കാരം,എല്ലാം മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് മനസിലാക്കാന്‍ മ്യുസിയം കാണുമല്ലോ?..ഞങ്ങളും ഒമാനിലെ ചരിത്ര വഴികളിലൂടെ ഒരു യാത്ര നടത്തി..

സലാലക്കും(Salalah)മിര്‍ബറ്റ്(Mirbat) ഇടയ്ക്കുള്ള ഭാഗത്ത് ഖോര്‍ റോരി(Khor Rori) എന്ന സ്ഥലത്ത് ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തിനോടു ചേർന്നാണ് സുംഹുരം ആര്‍ക്കോളോജിക്കൽ ഗ്യാലറി (SUMHURAM ARCHAEOLOGICAL GALLARY) നില്‍ക്കുന്നത്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ “ജെയിംസ്‌ തിയടോരെബെന്റ് “എന്ന ഗവേഷകനാണ് ഇവിടം കണ്ടെത്തിയത്. ഗവേഷകര്‍ മണ്ണ് നീക്കം ചെയ്ത് വലിയൊരു കോട്ടയുടെ ഭാഗങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തിയട്ടുള്ളതാണ്. പ്രധാന കവാടത്തുനിന്നു൦ കോട്ടയിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുമ്പോള്‍ തറയില്‍ ഇട്ടിരിക്കുന്ന കല്ലുകള്‍ പ്രത്യേക ഔഷധഗുണം ഉള്ളതാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. ധാരാളം ആളുകളെ അടക്കം ചെയ്ത തെളിവുകള്‍ ഇവിടെ നിന്നും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട് . കോട്ടയിലുടെ നടക്കുമ്പോള്‍ കേരളത്തിലെ നന്നങ്ങാടിയെയും മുനിയറകളെയും മറ്റും ഓര്‍മപെടുത്തുന്ന കാഴ്ചയാണ്. കേരളത്തിനോട്ഏറെ ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന പ്രദേശ൦. ബി സി 2100-2200 നൂറ്റാണ്ടില്‍ പണികഴിപ്പിച്ച ചെറു പട്ടണം. അവിടെ ഉള്ള കോട്ടയോടു ചേർന്ന് ശിവക്ഷേത്രത്തിന്‍റെ ഭാഗങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കഴിയും മാത്രമല്ല ഈ ഗ്യാലറിയില്‍ വിഗ്രഹങ്ങള്‍ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ശിലകള്‍,പൂജാപാത്രങ്ങള്‍ ഒക്കെയും സൂഷിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു. കോട്ടയുടെ നിർമ്മാണത്തിന് കല്ലുകള്‍ തമ്മില്‍ യോജിപ്പിക്കാനുള്ള പ്രത്യേക തുണികളും കാണപ്പെട്ടു.കോട്ടക്കുള്ളില്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ പകര്‍ത്താമെങ്കിലും ഗ്യാലറിക്കുള്ളില്‍ ക്യാമറ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. കോട്ടയോടു ചേര്‍ന്നുള്ള കടല്‍ ഭാഗത്ത് ഇരുവശങ്ങളില്‍ നിന്നും പാറകെട്ടുകള്‍ കാണാമായിരുന്നു. പണ്ടുകാലത്ത് ഇവിടെ തുറമുഖമായി പ്രവര്‍ത്തിച്ചിരുന്നു ,ഇന്ത്യ ഉള്‍പ്പടെയുള്ള വിദേശ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ള ചരക്കുകപ്പലുകള്‍ വരുകയും കരയില്‍ എത്തിച്ച് സാധനങ്ങള്‍ ഒട്ടകപുറത്ത് കൊണ്ടുപോവുകയും ചെയ്തിരുന്നു..ഇവിടെ എത്തുന്നവര്‍ക്ക് കരയുടെ ഒരു ഭാഗം തകർന്ന് കടല്‍ ഉള്ളില്‍ കയറിയത് നമുക്ക് കാണാന്‍ കഴിയും. ഇപ്പോള്‍ ഇവിടെ വരുന്ന സഞ്ചാരികള്‍ക്കായി ബോട്ട് സര്‍വീസ് ഇവിടെയുണ്ട്.

വാദി ദേര്‍ബത്ത്(Wadi Derbat)

ചിത്രകാരന്‍റെ ക്യാന്‍വാസിലെ മനോഹര ദൃശ്യ൦ പോലെ പ്രകൃതിയുടെ മറ്റൊരു വിരുന്ന്. സലാലക്കും മിർബറ്റിനും ഇടയിലുള്ള വാദി ദേര്‍ബത്ത്(Wadi Derbat). ഈ മല നിരകളെ ഏങ്ങനെ വിശേഷിപ്പിച്ചാലും മതിവരില്ല. അവര്‍ണ്ണനീയമായ കാഴ്ച, പച്ചപ്പിന്‍റെ അത്ഭുതലോകം. മരങ്ങളെ പറ്റിപിടിച്ച് ധൃതരാഷ്ട്രപച്ച പോലെ വള്ളിചെടികള്‍, ഒറ്റ മിത്രമായ ചൊറിതനത്തിന്‍റെ നീണ്ടനിര, കാനന കാഴ്ചകൾ അവസാനിക്കുന്നിടത്ത് വലിയ പുളിമരവും അതിനോട് ചേര്‍ന്നുള്ള സ്ഥലത്ത് ചെറിയൊരു നദിയുമുണ്ട്. പല വര്‍ണ്ണ മത്സ്യങ്ങള്‍ ഉള്ള നദിയുടെ ജലത്തിന് ചില ഭാഗങ്ങള്‍ നീലയു൦ ചില ഭാഗത്ത് പച്ച നിറമാണ്.ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സഞ്ചാരികള്‍ വരുന്ന ഇവിടെ ബോട്ട് സര്‍വീസ് ഉണ്ട്. സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ഇന്നത്തെ യാത്ര അവസാനിക്കുന്നു, ഇനിയും താമസസ്ഥലത്തേക്ക്. ബാക്കി കാഴ്ചകള്‍ നാളെ. സലാലയിലെ കേരള തനിമയോടെ ഉള്ള ഓലമേഞ്ഞ കടയില്‍ നിന്നും ഇളനീർ കുടിച്ചു ദാഹം മാറ്റിയെങ്കിലും കാഴ്ച കാണണം എന്നാ ദാഹം ബാക്കി നിര്‍ത്തി, പട്ടണത്തിലെ രാത്രി കാഴ്ചകള്‍ കണ്ട്‌ കിടന്നപ്പോള്‍ പ്രകൃതിയുടെ വിരുന്നിനെ ഓര്‍ത്തു…..ഇനിയും യാത്ര തുടരുന്നു…

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

രചന : ബിനീഷ് ശ്രീനിവാസൻ

“ഹമ്മ് പറയ്‌…എന്താടെ…ഉറങ്ങിപ്പോയി ഞാൻ… ”

മറുതലക്കൽ ധന്യ-അഖിലിന്റെ വാവാച്ചി..
“എണീറ്റില്ലേ അഖിലേട്ടാ, നിങ്ങൾ?.. ”

“എണീക്കുവാടി കൊച്ചേ..എന്താ പരിപാടി?…എല്ലാവരും എന്തിയേ?? ”

“ഇവിടെയെല്ലാം വെള്ളം കയറി. അതു കാണാൻ അണ്ണനും അച്ചാച്ചനും കൂടി പോയി, അമ്മ വെളിയിൽ ആരോടോ സംസാരിക്കുന്നു…”

“വെള്ളം കയറിയോ?…എവിടെ?… ”

“ആറിലെ വെള്ളമാ…ആ…എനിക്കറിയില്ല അവര് പോയേക്കുവാ വെള്ളം കയറിയത് കാണാൻ ”

“ആ…ok ഞാൻ എണീക്കട്ടെ പിന്നെ വിളിക്കാം..”

അവൻ എഴുന്നേറ്റു അമ്മയെ അന്വേഷിച്ചു.

“അമ്മേ….അമ്മേ….ചായ എടുക്കു.”

പതിവ് ചായ കുടിക്കുവാൻ അടുക്കള വാതിലിൽ പോയി ഇരിക്കുന്നത് അഖിലിന്റെ ഒരു ശീലമാണ്. അവൻ അമ്മയെ പണി ചെയ്യാൻ സമ്മതിക്കാതെ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞു ഇരിക്കും. അവിടെ ഇരുന്നുകൊണ്ടാണ് ഓരോ ദിവസത്തെയും അവന്റെ പരിപാടികളുടെ പ്ലാനിംഗ് നടക്കുന്നത്. രണ്ടു മാസത്തെ ലീവിനിടയിൽ വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞു. ഇനി ഒരുമാസം തികച്ചില്ല തിരിച്ചു ദുബൈക്ക് പോകുവാൻ. അതിനു മുമ്പായി ലോൺ ശരിയാകണം. എല്ലാവരേയും പോലെ അവന്റെയും സ്വപ്നമാണ് ഒരു വീട്, അതിപ്പോൾ ഫൗണ്ടേഷൻ വരെയേ ആയിട്ടുള്ളു. ഒരുപാടു പേരെ കാണുവാൻ ഉണ്ട്. പരാതികൾ ഏറെയാണ്, സ്വന്തക്കാരുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും ബന്ധുക്കളുടേയുമെല്ലാം. എല്ലാവരെയും നിശ്ചയം അറിയിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് പലർക്കും പരിഭവമാണ്. എങ്ങനെ അറിയിക്കാൻ ആണ്? ഒരുപാടു സംഭവബഹുലമായ പോരാട്ടങ്ങൾക്ക് ഒടുവിൽ, ഒരു നിധി വീണു കിട്ടിയപോലെയാണ് നിശ്ചയം നടന്നത്. ആ ഒരു ആകാംക്ഷ, അതിനോടൊപ്പം എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ എന്നൊരു ഭയം, കാരണം ഒരുപാടു കല്ലും മുള്ളും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു ആശാന്റെ ജീവിതം, അങ്ങനെ ഒരു സങ്കീർണ അവസ്ഥയിൽ നിന്നതുകൊണ്ടു എല്ലാവരെയും വിളിക്കുവാനോ അറിയിക്കുവാനോ ഉള്ള മാനസികാവസ്ഥയിൽ അല്ലായിരുന്നു അഖിൽ.

അവൻ അമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് ചായവാങ്ങി കുടിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു,
“അമ്മ അവളെ വിളിച്ചാരുന്നോ…അവരുടെ വീടിന്റെ അവിടൊക്കെ വെള്ളം കയറുന്നെന്ന് …”

“വെള്ളമോ…മുറ്റത്തേക്കൊക്കെ കയറിയോ”

“ഓ…ഇല്ല…അവരുടെ സ്ഥലം ഇത്തിരി പൊക്കം ഉണ്ടല്ലോ…അങ്ങോട്ടൊന്നും കയറില്ലായിരിക്കും…”

അത് പറഞ്ഞു അവൻ വാട്സാപ്പ് ഓൺ ആക്കി. അതിൽ കുറെ ഫോട്ടോസ് വന്നു കിടക്കുന്നു. വാവാച്ചി അയച്ചതാണ്. ഫോട്ടോസ് എടുത്തു നോക്കികൊണ്ട്‌ അവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.

“അമ്മേ…ഇയ്യോ വെള്ളം വർക്ക്‌ഷോപ്പിൻറെ വാതിലിൽ വരെ ആയി കുറച്ചു കൂടി പൊങ്ങിയാൽ വീടിൻറെ
മുറ്റത്തു കയറും”

“നി ഒന്ന് വിളിച്ചേ ചെറുക്കാ, വെള്ളം കയറുമോ ഇനിയും? ”

“ഹമ്മ്.. നിൽക്ക്…”
ഫോൺ റിങ് ചെയ്യുന്നുണ്ട് പക്ഷേ എടുക്കുന്നില്ല..

“ആ…ഹലോ ..എന്തായി വെള്ളം കയറുവാണോ ?…”

“നി ഇങ്ങോട്ടു എടുത്തേ”
അമ്മ ഫോൺ പിടിച്ചുവാങ്ങി..
“എന്തേ സുശീലാമ്മ?…ആ ..ഹലോ എന്താ സംഭവം?…അവരൊക്കെ എവിടെ ?…ആ ok…ഫോൺ ഒന്നുല്ലേ അച്ചാച്ചന്റെ കൈയ്യിൽ…ok എന്തേലും ഉണ്ടേൽ വിളിക്കണേ…”
അമ്മ ആ ഫോൺ അങ്ങ് കട്ട് ചെയ്തു.
“ശ്ശെടാ അങ്ങ് വെച്ചോ…എന്താ…എന്ത് പറഞ്ഞു”

“വെള്ളം വീടിന്റെ മുറ്റം വരെ ആയി…അവര് അമ്മയും മോളും മാത്രേ ഉള്ളു…. എല്ലാം പെറുക്കി ഒതുക്കുന്നു…അച്ചാച്ചനും ധനേഷും കൂടെ വെള്ളം കയറുന്നത് കാണാൻ എവിടെയോ പോയി നിൽക്കുവാണെന്ന്..”
അവൻ എഴുന്നേറ്റു കുളിച്ചു ഒരുങ്ങി. ഉച്ച തിരിഞ്ഞു ആഹാരം കഴിക്കുന്നതിനിടക്ക്, ടീവി ഓൺ ആക്കി വാർത്ത വച്ചു. വാർത്തയിൽ എല്ലാം പറയുന്നു, വെള്ളപൊക്കം രൂക്ഷമാണെന്നും പല സ്ഥലങ്ങളും വെള്ളത്തിനു അടിയിൽ ആയെന്നും ഡാമിൻറെ ഷട്ടറുകൾ ഇനിയും തുറക്കുമെന്നും വെള്ളം കൂടുവാൻ ഇനിയും സാധ്യത ഉണ്ടെന്നുമൊക്കെ.
വാർത്തയിൽ പറയുന്നതൊക്കെ കേട്ട് അവൻറെ അമ്മ ചോദിച്ചു,
“വീട്ടിലേക്കു വെള്ളം കയറുവോടാ വാവേ. അവര് പെണ്ണുങ്ങള് രണ്ടുംകൂടെ പറ്റുന്നതൊക്കെ പെറുക്കി വെക്കുന്നെന്നു. അച്ചാച്ചനും കൊച്ചനും കൂടി വീട്ടിൽ വെള്ളം കയറില്ലെന്നു പറഞ്ഞു നിക്കുവാണെന്ന്…ഞാൻ ഇപ്പൊ വിളിച്ചു..”
അവൻ ഒന്ന് മൂളിയിട്ടു കൂട്ടുകാരൻ റോബിൻറെ കാൾ വന്നപ്പോ അവൻ ഒരുങ്ങി കായംകുളം പോകുവാൻ ഇറങ്ങിയിട്ട് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു,
“ഓ വീട്ടിലൊട്ടൊന്നും വെള്ളം അങ്ങനെ കയറില്ലാരിക്കും അമ്മേ. ഇതിനു മുമ്പും വെള്ളപൊക്കം ഉണ്ടായിട്ടുള്ളതാ അവിടെ…അമ്മ ചുമ്മാ എന്നെ കൂടി പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കാതെ…ഞാൻ റെജിയുടെ പള്ളിയിൽ വരെ പോകുവാ…ഞാൻ വിളിച്ചോളാം…ചുമ്മാ അവരെ വിളിച്ചു പേടിപ്പിക്കരുത്..”

“അല്ലടാ വാവേ അന്ന് വെള്ളപൊക്കം ഉണ്ടായപ്പോ ഇങ്ങനെ മുറ്റത്തെങ്ങും കയറിയിട്ടില്ല…ഒരു മനസ്സമാധാനവും ഇല്ല, അവര് ഇങ്ങു വരാൻ പറയടാ. ഇനിയും കേറിയാലോ?…”
ധന്യയുടെ അച്ഛന്റെ കാൾ വരുന്നു. അവൻ ചെറിയ പേടിയോടെ ഫോൺ എടുത്തു…
” ഹലോ അച്ചാച്ച…പറഞ്ഞോ..”

“വെള്ളം വർക്ക്ഷോപ്പിൽ കയറി കേട്ടോ, നമ്മടെ വീടിൻറെ പടി വരെ ആയി..”

“ഇയ്യോ ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും…വെള്ളം ഇനിയും കയറിയാലോ…അച്ചാച്ച ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയാം, നിങ്ങള് അവിടുന്ന് ഇങ്ങു ഇറങ്ങു കഴിയുമെങ്കിൽ. ഇനിയും വെള്ളം കയറിയാൽ നിങ്ങൾ പെട്ടുപോകും.”

“ഹേയ്…ഇല്ലെന്നേ വെള്ളം ഇനിയും കയറിയാൽ വീടിന്റെ മുകളിൽ, ടെറസിലേക്കു കയറാലോ…അവിടെ സൗകര്യം ഉണ്ടല്ലോ…”

“എന്നാലും… വെള്ളം പെട്ടെന്ന് ഇറങ്ങിയില്ലേൽ കുടിക്കാനും കഴിക്കാനും ബാത്‌റൂമിൽ പോകുവാനും ഒക്കെ പ്രശനം ആകില്ലേ?. വാർത്തയിൽ ഒക്കെ പറയുന്നു വെള്ളം ഇനിയും കൂടുവാൻ സാധ്യത ഉണ്ടെന്നു.”

“ഓ..കുഴപ്പം ഒന്നുമില്ലെന്നേ…ഗ്യാസ്സും അടുപ്പും ഒക്കെ ടെറസിലേക്ക് കയറ്റി…സാധനങ്ങൾ പറ്റുന്നതൊക്കെ ടെറസ്സിൻറെ മുകളിലേക്ക് കയറ്റിക്കൊണ്ടു ഇരിക്കുവാ…”
“ok…എന്നാ നടക്കട്ടെ ഫോണിലെ ചാർജ്ജ് കളയണ്ട….എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ അറിയിക്കണേ…”
ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു കുറച്ചു നേരം അവൻ ആലോചിച്ചു നിന്നു. ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലാരിക്കും എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അമ്മയോട് പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ ബൈക്ക് എടുത്തു ഇറങ്ങി.
പള്ളിയിൽ ചെന്നപ്പോ എല്ലാവരും ഉഗ്രൻ കളിയിലാണ്. കുറച്ചു നേരം അവിടെ ഇരുന്നു തമാശകളും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ ആയപ്പോൾ അവന്റെ കുറച്ചു ടെൻഷൻ കുറഞ്ഞു. അപ്പോൾ വീണ്ടും ഫോൺ റിങ് ചെയ്യുവാൻ തുടങ്ങി, അമ്മയാണ്. പണിയായോ?, മനസ്സിൽ വീണ്ടും ടെൻഷൻ ആയി. അവൻ ഫോൺ എടുത്തു.

“ഹലോ .എന്താ പറഞ്ഞോ…അവര് വിളിച്ചോ..”

അമ്മ ദേഷ്യത്തിലാണു,
“നി എവിടാ.. അവര് പെണ്ണുങ്ങള് രണ്ടും ടെന്ഷനിലാ…നി ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടോ…വിളിച്ചോ അവരെ?….വെള്ളം പൊങ്ങുവാ…എനിക്ക് പേടി ആകുന്നു…പുരകത്തുമ്പോ വാഴ വെട്ടുന്ന പരുപാടി കാണിക്കാതെ നി ഇങ്ങോട്ടു വന്നേ…”
“എന്നതാമ്മേ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് വന്നാൽ അവിടുത്ത വെള്ളം കുറയുമോ. ശരി… ഞാൻ ഒന്ന് വിളിക്കട്ടെ”

“നി എന്തേലും ഒന്ന് ചെയ്യ്….അവര് അവിടെ പേടിച്ചു നിൽക്കുവാടാ …”

അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു ധന്യയുടെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു,
“ഹലോ…. എന്തായി വാവാച്ചി വെള്ളം കുറയുന്നുണ്ടോ?…”

“ഓ ഇല്ല കൂടുവാണ്…അടുക്കളയിൽ കയറി…അഖിലേട്ടാ എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു വെള്ളം ഇനിയും കയറുമോ…”

“നി പേടിക്കാതെ കുഴപ്പം ഒന്നുമുണ്ടാകില്ല…സാധനം എല്ലാം പെറുക്കി വെയ്ക്ക് …ഫോണിൻറെ നെറ്റ് ഒക്കെ ഓഫ് ആക്കി വെച്ചിട്ടു ഒരു ഫോൺ മാത്രം ഉപയോഗിക്കാൻ പറ..എല്ലാത്തിന്റെയും ചാർജ്‌ തീർക്കണ്ട…ഞാൻ വിളിക്കാം…”
അത്രയും പറഞ്ഞു ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു. അവൻറെ മനസ്സിൽ ആകെ അങ്കലാപ്പായി. അവൻ കൂട്ടുകാരോട് കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പറഞ്ഞിട്ട് ഇറങ്ങുവാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ റോബിൻ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“ടാ എന്തേലും ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണേ..നമുക്ക് വേണേൽ പോകാം അവിടെ..”

“ഓക്കേ ഞാൻ വീട്ടിലോട്ടു ചെല്ലട്ടെ..”

വീട്ടിൽ എത്തി അമ്മയെ സമാധാനപ്പെടുത്തിയിട്ട് വീണ്ടും അവളെ വിളിച്ചു വെള്ളത്തിൻറെ സ്ഥിതി അറിയാൻ. വെള്ളം കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് വീട്ടിനകത്തേക്കൊക്കെ കയറി തുടങ്ങി, കഴിവതും സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ ടെറസ്സിന്റെ മുകളിലേക്ക് കയറ്റികൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് അവർ.
ഇരുട്ടായി തുടങ്ങി അവിടെ. എല്ലാ ടെറസ്സിന്റെ മുകളിലും പ്രകാശം കണ്ടു തുടങ്ങിയെന്നും സമീപ പ്രദേശങ്ങളിൽ ഉള്ളവർ എല്ലാം ടെറസ്സിൽ ആണെന്നുമൊക്കെ പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോൾ അവൻറെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. എന്താണ് ഈ സംഭവിക്കുന്നത്? എന്താണ് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നത്? അവന് ഒരു രൂപവും കിട്ടുന്നില്ല.
അമ്മ അവൻറെ അപ്പായെ വിളിക്കുന്നു. സങ്കടം കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു, അപ്പയേം വിളിച്ചു ചൂടാകുവാണ് പെട്ടന്ന് വരാൻ പറഞ്ഞ്. അവൻറെ അമ്മ അങ്ങനാണ്, എന്ത് പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും അവര് മൂന്നുപേരും അടുത്ത് വേണം. ഒന്നും ചെയ്യാനല്ല, ചുമ്മാ എന്തുചെയ്യും? എന്ന് മാറിയും തിരിഞ്ഞും മൂന്നുപേരോടും ചോദിക്കാനാണ്.

പുറത്തു കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ.ആറ്റുനോറ്റു, നൂറ് പ്രശ്നങ്ങൾ തരണം ചെയ്തു, എല്ലാം അവസാനിച്ചു, എന്ന് കരുതിയെടുത്തു നിന്ന് എന്തോ ഒരു ദൈവഭാഗ്യം പോലെ ആണ്‌ ഈ ബന്ധത്തിന് എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു നിശ്ചയം പെട്ടെന്ന് നടത്തിയത്. ദൈവമേ ആ സന്തോഷം ഒക്കെ ഈ ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് അവസാനിപ്പിക്കുവാണോ എന്നൊക്കെ ഒരുപാടു ചിന്തിച്ചു മഴയും നോക്കി നിസ്സഹായനായി നിക്കുന്ന അവന്റെടുത്തു അവന്റെ അപ്പ വന്നു പറഞ്ഞു,
“നി വന്നു കഴിക്കു നമുക്ക്‌ വഴിയുണ്ടാക്കാം.”

എങ്ങനെയോ വാരി കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ അവരിപ്പോ വല്ലോം കഴിച്ചു കാണുമോ എന്ന് അമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് വായിൽ വെച്ച ആഹാരം കഴിച്ചു ഇറക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ അവര് നാലു പേരും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി,

“ഈ അമ്മ ചുമ്മാ മനുഷ്യനെ…”
അനിയൻ അതുൽ വെള്ളം കുടിച്ചു ആഹാരം മതിയാക്കി എണിറ്റു പുറകെ അവനും.
വേറൊരു കാര്യമുണ്ട് എണീറ്റില്ലേൽ നാണക്കേടാകും അവൻറെ പെണ്ണും വീട്ടുകാരും ആണ് പ്രശ്നത്തിൽ ആയി കിടക്കുന്നത്, സങ്കടം കാണിക്കണ്ടേ?. അത് നമ്മടെ മലയാളികളുടെ ഒരു പൊതു സ്വഭാവം ആണല്ലോ ദേഷ്യം സങ്കടം മുതലായ എല്ലാ വികാരങ്ങളും പട്ടിണി കിടന്നുകൊണ്ടല്ലേ മറ്റുള്ളവരെ ബോധ്യപെടുത്തണേ?. പക്ഷേ
ഇതതല്ലാട്ടോ അവനു ഒരു അങ്കലാപ്പ് ഉണ്ട് അതു ഉണ്ടെന്നും കാണിക്കാനും ഇല്ലെന്നു കാണിക്കാനും പറ്റുന്നില്ല.

ഫോൺ എടുത്തു വീണ്ടും വിളിച്ചു. അളിയനാണ് ആണ് എടുത്തത്, “ഹലോ…എന്തായി അളിയാ..വെള്ളം കയറുവാണോ ? …എങ്ങനുണ്ട് അവസ്ഥ…”

“ഓ എന്താകാനാ വെള്ളം കയറുവാണ്. വർക്ക്ഷോപ് മുങ്ങി വീടിന്റെ ഷെഡ് വരെ വെള്ളം ആയി. കുഴപ്പമില്ല എല്ലാവരും ഉണ്ട് വല്യച്ചാച്ചനോക്കെ ഇവിടെയുണ്ട് അവരുടെ വീട് മൊത്തം മുങ്ങി…”

“ആണോ…എന്റെ ദൈവമേ ഇനി എന്നതാ ചെയ്യുക..ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ അങ്ങോട്ട്…എന്താണ് അവിടുത്തെ അവസ്ഥ? എന്തേലും ചെയ്യാൻ പറ്റുവൊന്നു നോക്കട്ടെ..”

“എവിടാ…ചെങ്ങന്നൂർ വരെ വരാൻ പറ്റു അളിയൻ വന്നിട്ട് കാര്യമില്ല അവിടുന്നു വണ്ടി വരില്ല ഇങ്ങോട്ടു..”

“ഓക്കേ…എന്തായാലും പോലീസ് ഒക്കെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാണ്ട് ഇരിക്കില്ല. ഞാൻ വന്നു നോക്കട്ടെ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ പറ്റുമോന്ന് ”

അഡ്രസ്സും ഡീറ്റൈൽസും ഒക്കെ ചോദിച്ചു വാങ്ങിച്ചിട്ടു അവൻ ഫോൺ വെച്ചു കാരണം ചെങ്ങന്നൂർ വിട്ടാൽ ആറാട്ടുപുഴ ജംഗ്ഷൻ അതുകഴിഞ്ഞുള്ള ട്രാൻഫോർമർ കാണുന്നിടത്ത് നിന്ന് വലത്തോട്ട് ആണെന്ന് മാത്രം അവനു അറിയാം ട്രാൻസ്‌ഫോർമർ ആണ് അവന്റെ ലാൻഡ്മാർക്, അതു വെള്ളത്തിന് അടിയിലാണ്.

ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു അനിയനോട് അവൻ പറഞ്ഞു
“വണ്ടി ഇറക്കു നമുക്ക് പോയി നോക്കാം എന്തെങ്കിലും വഴി ഉണ്ടാകും…നമ്മൾ ആരെങ്കിലും അവിടെ ഉണ്ടെങ്കിൽ നമുക്ക് അവരോടു പറഞ്ഞു ഇറക്കികൊണ്ടുവരാലോ…ഇവിടെ പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നാൽ ഒന്നും നടക്കില്ല”
അങ്ങനെ അവർ രണ്ടുപേരും കൂടി ഇറങ്ങി, വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനു ഇടയിലെല്ലാം അവന്റെ മനസ്സിൽ നിശ്ചയം നടത്തിയെടുക്കാൻ പെട്ട പാടുകളും നിശ്ചയദിവസത്തിലെ നിമിഷങ്ങളും ഒക്കെ മിന്നിമറഞ്ഞു ഇത്രയും സന്തോഷത്തോടെ നിന്നിട്ടു വീണ്ടും വിഷമിക്കാൻ ഇടയാക്കിയല്ലോ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചു ചെങ്ങന്നൂർ എത്തിയപ്പോൾ വഴിയിൽ പോലീസ് രണ്ടുപേര് ഉണ്ട്,
“റോഡിൽ വെള്ളമാണ് പോകാൻ പറ്റില്ല”

കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോൾ ശരി പോയിനോക്കൂ എന്ന് പറഞ്ഞു അവര് വിട്ടു. നീന്തി എങ്കിലും പോയി ഇറക്കികൊണ്ടുവരണം എന്ന ചിന്തയിലാണ് അങ്ങോട്ടുള്ള റോഡിൽ കയറിയത്. വല്യ തിരക്കില്ല, ഇത്രയും വല്യ വെള്ളപൊക്കം ഉണ്ടായതിന്റെ ഒരു തിരക്കോ ബഹളമോ ആളുകളോ ഒന്നുമില്ല റോഡിലെങ്ങും. ഭാഗ്യം വീടിന്റെ അടുത്തെങ്ങാനും ആണെങ്കിൽ നടന്നോ നീന്തിയോ ഇറക്കികൊണ്ടു വരാം എന്നൊക്കെ ഉള്ള ഒടുക്കത്തെ കോൺഫിഡൻസോടെ വണ്ടി ചവിട്ടി വിട്ടു.

പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് രണ്ടു വണ്ടികൾ കണ്ടു, അതിനെ ഓവർടേക്ക് ചെയ്തു ചവിട്ടി വിട്ടു. വണ്ടിയുടെ ഓട്ടത്തിൽ വ്യത്യാസം തോന്നിയപ്പോൾ ചവിട്ടി നിർത്തി. വെള്ളമാണ് ഇനി അങ്ങോട്ട് പോകാൻ പറ്റില്ല. വണ്ടി ഓഫ് ആകാതെ റിവേഴ്‌സ് എടുത്തു മാറ്റിയിട്ടു.
“ദൈവമേ ഇവിടുന്നെ വെള്ളമോ?” എല്ലാംകഴിഞ്ഞു, സംഭരിച്ചു വെച്ച കോൺഫിഡൻസ് എല്ലാം കാറ്റു അഴിച്ചു വിട്ട ബലൂൺ പോലെ പോയി. ഒന്ന് രണ്ടുപേര് അവിടെയുണ്ട്. അവരൊക്കെ ആ സമീപപ്രദേശങ്ങളിൽ ഉള്ളവരാണ്. അവരൊക്കെ കിട്ടിയ സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ കൊണ്ട് രക്ഷപെടുവാണ്, അവർക്കൊന്നും അവന്റെ ചോദ്യത്തിനൊന്നും മറുപടി കൊടുക്കുവാൻ സമയമില്ല. ചെറിയ ഒരു വള്ളത്തിലാണ് അവരൊക്കെ വരുന്നത്.
അവൻ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. വീടും വീട്ടുകാരെയും ഒക്കെ അയാൾക്കു മനസിലായി. അയാൾ അവന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു,
“പൊന്നുമോനെ ഒരു രക്ഷയുമില്ല ആ പ്രദേശത്തേക്കെ പോകാൻ പറ്റില്ല അവര് ഏകദേശം നടുക്കാണ് വെള്ളത്തിന് നല്ല ഒഴുക്കുമുണ്ട്, ഒരു വഴിയുമില്ല.”

എല്ലാം കഴിഞ്ഞു. ഇനിയെന്തു ചെയ്യും?. അവന്റെ അമ്മ ഫോൺ ചെയ്തു അതു അനിയനെ ഏല്പിച്ചു. അടുത്ത വള്ളത്തിൽ വരുന്ന ആളുകളെ ഇറക്കുവാനും ഒക്കെ സഹായിക്കാൻ അവൻ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി. അവൻ അനിയനെകൊണ്ട് വണ്ടി ഓൺ ചെയ്തു ലൈറ്റ് ഇട്ടു നിർത്തിക്കൊണ്ട് അവരെയൊക്കെ സഹായിക്കുവാൻ കൂടി. എങ്ങനേലും ആ വള്ളത്തിൽ പോയി അവരെ കൊണ്ടുവരാൻ ആയിരുന്നു അവന്റെ ഉദ്ദേശം. പക്ഷേ ആ ശ്രമവും പാളി. നല്ല മഴ വീണ്ടും തുടങ്ങി. ആ മഴയത്തു പോക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, ഇരുട്ട്, വഴി ഏതാണ് എന്ന് മനസിലാക്കാൻ കഴിയാതെ വെള്ളം കയറി കടലുപോലെ ആയി ആ പ്രദേശം. നോക്കി നിൽക്കെ വെള്ളം വീണ്ടും കയറുന്നു. വണ്ടി അതിനനുസരിച്ചു റിവേഴ്‌സ് എടുത്തിട്ടു.
ഫോൺ എടുത്തു അവരെ വിളിച്ചു,
” എന്തായി വാവാച്ചി?…വെള്ളം കയറുവാ അല്ലേ… ഞാൻ ചെങ്ങന്നൂർ ഉണ്ട്. മാർക്കറ്റ് കഴിഞ്ഞു പമ്പു മുതൽ വെള്ളമാണ്‌… ഒരു വഴിയും ഇല്ല, ഈ രാത്രിയിൽ അങ്ങോട്ട് വരാൻ, നല്ല മഴയാ… എങ്ങനെ ഇരിക്കും ടെറസ്സിന്റെ മുകളിൽ എല്ലാവരും കൂടി…”

“മെത്ത എടുത്തു മുകളിൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്…ഒരു ഭാഗം ഷീറ്റ് ചെയ്തതാണ് മഴ നനയില്ല…”

“അതു കാര്യമായി..വല്ലോം കഴിച്ചോ നിങ്ങളൊക്കെ…”

“ഹമ്മ്…അടുപ്പും ഗ്യാസും മുകളിൽ വെച്ചാരുന്നു അടുക്കളയിൽനിന്ന്..അരി ചാക്കിൽ ഒഴുകി വന്നു അതു അണ്ണൻ പിടിച്ചു കയറ്റി. അമ്മ കഞ്ഞിയുണ്ടാക്കി… ടാങ്കിൽ നേരത്തെ നിറച്ച വെള്ളം ഉണ്ടാരുന്നു…”

“ആണോ? ഭാഗ്യം. ഇന്നിനി ഇവിടെ നിന്നിട്ടു ഒന്നും നടക്കില്ല നേരം വെളുക്കണം. രാവിലെ എന്തേലും വഴിയുണ്ടാക്കാം നാളെ വെളുപ്പിനെ അതുവിന്‌ (അനിയൻ അതുൽ) തിരുവനന്തപുരം പോകണം ഞാൻ അവനെ വിട്ടിട്ടു രാവിലെ തന്നെ വരാം…പേടിക്കണ്ട ഇന്ന് അവിടെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ് ഇനി കുറച്ചു സമയത്തിനുള്ളിൽ നേരം വെളുക്കും…ഞാൻ പോയിട്ട് വന്നിട്ടു എന്തേലും വഴിയുണ്ടാക്കാം …ഓക്കേ വെച്ചോ ഇനി അത്യാവശ്യ കാളുകൾ മാത്രം അറ്റൻഡ് ചെയ്യാവു…എന്നിട്ടു ഒരു ഫോൺ മാത്രേ ഉപയോഗിക്കാവു…”
അനിയനോട് വണ്ടിയിൽ കുറച്ചു നേരം ഉറങ്ങാൻ പറഞ്ഞിട്ട് അവൻ തിരിച്ചു വീട്ടിൽ എത്തി. അനിയനെ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ കൊണ്ടുവിട്ടിട്ടു, നേരെ കൂട്ടുകാരൻ റോബനെ വിളിച്ചു കൂടെ കൂട്ടി. അത്യാവശ്യം വേണ്ട തുണിയും, ബാക്കി ഉള്ള കാര്യങ്ങളുമായി വീണ്ടും യാത്രതിരിച്ചു…
വരുന്ന വഴി വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു അവൻ രക്ഷാപ്രവർത്തന ചുമതയുള്ള ഉദ്യോഗസ്ഥരെയും സംഘടനകളെയും നേവി എയർഫോഴ്‌സ്‌ മുതലായ എല്ലാവരെയും വിളിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ ഒരു പ്രയോജനവുമില്ല. കൂടുതൽ നമ്പറുകളും വിളിച്ചാൽ കിട്ടുന്നില്ല. എടുത്താൽ തന്നെ നമ്മൾ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്കുവാൻ പോലും സാവകാശം തരുന്നില്ല. ശരിക്കും “അപ്പോൾ എന്തിനാണ് ഈ നമ്പറുകൾ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത്?”. അവൻ അമർഷത്തോടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
രാത്രി കണ്ടപോലെ അല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെങ്ങുന്നൂർ ടൗണിൽ വണ്ടിയുടെ ബഹളം. ഒച്ചിഴയുന്ന പോലെ വണ്ടികൾ നീങ്ങുന്നു. അവസാനം അവൻ വണ്ടി ഒതുക്കി, അഖിലും റോബിനും കൂടി ഇറങ്ങി നടന്നു മാർക്കറ്റ് റോഡിലേക്ക് കയറുന്നിടത്തു പോലീസ്‌കാര് വണ്ടി നിയന്ത്രിക്കാൻ ഒരുപാടു പാട് പെടുന്നു.

അവൻ അതിൽ ഒരു പോലീസ്‌കാരനോട് ചോദിച്ചു,
“എന്താണ് ഇവിടുത്തെ സിറ്റുവേഷൻ എന്തേലും രീതിയിലുള്ള രക്ഷാപ്രവർത്തനം നടക്കുന്നുണ്ടോ…”

“ബോട്ടുകൾ കിട്ടണം ബോട്ടുകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാൻ കഴിയു…നിങ്ങള് ഈ പറഞ്ഞ സ്ഥലം ശരിക്കും നടുക്കാണ് വളരെ ബിദ്ധിമുട്ടാണ് എങ്കിലും പേടിക്കണ്ട അവരെ ഇറക്കികൊണ്ടു വരും നല്ല രീതിയിൽ ഉള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടക്കുന്നുണ്ട്‌.”

ഉള്ളത് പറഞ്ഞാൽ പോകുന്ന വഴി കൈയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ മാത്രം അവരെ കൂട്ടികൊണ്ടു വരും. അല്ലാതെ വേറെ ഒന്നും അവർക്ക് ചെയ്യാൻ പറ്റില്ലെന്നു അവനു മനസിലായി. സങ്കടവും ദേഷ്യവും ഒക്കെ ഒരുപോലെ വന്ന അവൻ നിസ്സഹായനായി ആ ആളുകളുടെ ഒക്കെ ഇടയിൽ കൈകെട്ടി നോക്കി നിക്കുവാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടു. ഇനി എന്തായാലും ഇവിടെ നിന്നിട്ടു കാര്യമില്ല. അവരുടെ വീട്ടിൽ എത്തിച്ചേരാൻ ഒരു വഴി കൂടി ഉണ്ട്, അന്ന് നിച്ചയത്തിനു ആ വഴി ആണ് പോയത്. അവിടം വരെ പോയി നോക്കിയാലോ എന്ന ചിന്ത അവനിൽ പ്രതീക്ഷ ഉണർത്തി. അതിനിടയിൽ പോലീസുകാരൻ ബോട്ട് ഇറക്കുന്നതിനെ പറ്റി സംസാരിച്ചത് അവന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങി.
അവൻ തിരിഞ്ഞോടി… പോലീസ്‌കാരനോട് ചോദിച്ചു,
“ഞാൻ ബോട്ട് കൊണ്ടുവന്നാൽ നിങ്ങൾ വേണ്ട സൗകര്യം ചെയ്തു തരുവോ?”

“തീർച്ചയായും നി കൊണ്ടുവാ… ഈ വണ്ടി ഒക്കെ മാറ്റി എല്ലാ സൗകര്യവും ചെയ്യതു തരാം ബോട്ടിനാണ് ക്ഷാമം”

അവനു പകുതി ആശ്വാസം ആയി ഫോൺ എടുത്തു അവന്റെ അപ്പായെ വിളിച്ചു ബോട്ട് അറേഞ്ച് ചെയ്തു എത്തിക്കുന്ന കാര്യം ശരിയാക്കാൻ കൂട്ടുകാരനെ ഏല്പിച്ചു അവൻ പെട്ടെന്ന് വണ്ടിയെടുത്തു പാഞ്ഞു. അവിടെയും റോഡ് വെള്ളത്തിലേക്കാണ് എത്തിച്ചേരുന്നത്. കുറച്ചു ആള് കൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ട് അതിൽ പകുതിയും ഒരു സിനിമ ഷൂട്ടിംഗ് കാണുന്ന ലാഘവത്തോടെ കാഴ്ച കാണുവാൻ വന്നു നിൽക്കുന്നവരാണ്.
ഫയർഫോഴ്‌സിന്റെ വണ്ടി കിടക്കുന്നു. അവരോടു അവൻ വിവരങ്ങൾ പറഞ്ഞു ഉദ്ദേശിച്ചപോലെ ഒരു ഉത്തരം അല്ല അവനു അവരുടെ അടുത്ത് നിന്ന് കിട്ടിയത്. ശരിക്കും അവർക്കു അവിടുത്തെ സ്ഥലം തന്നെ നിശ്ചയം ഇല്ല. അങ്ങകലെ കുറച്ചു പട്ടാളക്കാര് വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങി നില്പുണ്ട് ഹെലികോപ്റ്ററിന്റെ മുരൾച്ച കേൾക്കുന്നു തലങ്ങും വിലങ്ങും.

അവൻ വീണ്ടും ധന്യയുടെ നമ്പറിൽ വിളിച്ചു,
“എന്തായി…വല്ല ബോട്ടോ ഹെലികോപ്റ്ററോ അവിടെയൊക്കെ ഉണ്ടോ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവർക്കു കാണുവാൻ പറ്റുന്ന രീതിയിൽ എവിടെങ്കിലും കയറി നിന്ന് തുണി വീശി കാണിക്ക്…ഇവിടുന്നു ബോട്ട് വിടുന്നുണ്ട്. കഴിയുമെങ്കിൽ ഞാൻ കേറി വന്നായാലും നിങ്ങളെ ഇന്ന് ഇറക്കിക്കോളാം‌”
പട്ടാളക്കാരുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് അവൻ, അറിയുന്ന മുറിഹിന്ദിയിൽ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അവരിൽ നിന്ന് രണ്ടു ബോട്ട് ഇപ്പൊ വന്നു, ആളെ എടുക്കുവാൻ പോയേക്കുവാണെന്ന് മനസിലാക്കി. അതു വരുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്‌ അവരെല്ലാം.
അവൻ ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു അവിടെ നിൽക്കുന്നവർ ആരും ആ പ്രദേശത്തു ഉള്ളവർ അല്ല. എല്ലാവരും പ്രളയത്തിൽ പെട്ടുകിടക്കുന്ന തന്റെ ഉറ്റവരെയും ഉടയവരെയും തേടി ഓരോ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്നവർ ആയിരുന്നു. അവിടെ എല്ലാ ജാതിയിലും മതത്തിലും പെട്ടവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാ രാഷ്ട്രീയപാർട്ടികളിൽ പെട്ടവരും, സ്ത്രീപുരുഷന്മാരും ഉണ്ടായിരുന്നു. പണം ഉള്ളവരും ഇല്ലാത്തവരും ഒക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു . അവർക്കെല്ലാം ഒരേയൊരു ആവിശ്യം മാത്രമായിരുന്നു. തന്റെ ഉറ്റവരുടെ ജീവൻ രക്ഷപെടുത്തി കൊണ്ടുവന്നാൽ മാത്രം മതി. ഒരു നിമിഷം ദൈവത്തേ മനസറിഞ്ഞു വിളിച്ചു പോകുന്ന കാഴ്ച.
അതിനിടയിൽ അവൻ ഓരോ പട്ടാളക്കാരോടും, അതുപോലെ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിന് നില്കുന്നവരോടും ഒക്കെ അവരെ പറ്റി പറഞ്ഞുകൊടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന. കാരണം ഒരുകാരണവശാലും അവിടെ ചെല്ലുമ്പോൾ അവർക്കു മറവി ഉണ്ടാകരുത്, അതായിരുന്നു അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യം.
പതുക്കെ പതുക്കെ അവനും അവരിൽ ഒരാളായി മാറി. കനത്ത മഴയും വകവെക്കാതെ അവരോടോപ്പോം അവനും നിന്നു. കാലിൽ തണുപ്പ് നന്നായി അടിച്ചു കേറുന്നുണ്ട് അവന്റെ കാലൊക്കെ കെഴച്ചു മരവിച്ചു തുടങ്ങി അതിനിടയിൽ നൂറ് കാളുകൾ വരുന്നുണ്ട് ഫോണിൽ. വീട്ടിൽ നിന്നും പെങ്കൊച്ചിന്റെ ബന്ധുക്കളും ഒക്കെ വിളിച്ചു അന്വേഷിച്ചു തുടങ്ങി. എല്ലാവരെയും സമാധാനപ്പെടുത്തി വിവരങ്ങൾ പറയുമ്പോഴും അവന്റെ ഉള്ളിൽ പേടിയും വിഷമവും അലട്ടുന്നുണ്ട്. സംസാരത്തിൽ വിറയൽ ആയി. നന്നായി തണുക്കുന്നുണ്ട്.
അതിനടുത്ത ഒരു വീട്ടിൽ, വെള്ളം കേറി കിടക്കുന്ന പറമ്പിലെ കപ്പ ഒക്കെ പറിച്ചു ഒന്ന് രണ്ടു സ്ത്രീകൾ അതു പുഴുങ്ങി അവിടെ നിൽക്കുന്നവർക്ക് കൊടുക്കുവാൻ തയാറെടുക്കുന്നു. അതാ ബോട്ടിന്റെ ശബ്ദം.
ബോട്ട് വരുന്നു, അതിൽ കാണുവോ?. ഒരെണ്ണം പോയത് അവരുടെ ഏരിയിലേക്കാണ്. ബോട്ട് വന്നു രണ്ടെണ്ണത്തിലും മാറിയും തിരിഞ്ഞും ഒക്കെ നോക്കി അതിലെങ്ങും അവർ ഇല്ല. പേടിച്ചു ക്ഷീണിച്ചു തളർന്ന കുറെ മുഖങ്ങളിൽ ജീവൻ തിരിച്ചുകിട്ടിയല്ലോ എന്ന ആശ്വാസത്തിൽ നോക്കുന്ന കണ്ണുകൾ ആയിരുന്നു മുഴുവൻ. അവൻ അവരെ ഇറക്കുവാൻ ഉള്ള പ്രവർത്തനത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു ഒരു രക്ഷാപ്രവർത്തകൻ ആയി മാറി. ഒരുരുത്തരെയും അവൻ ശ്രദ്ധാപൂർവം ഇറക്കുവാൻ കൂടി കുറച്ചുകൂടി ധൈര്യം അവനു വന്നു ഈ ബോട്ടുകൾ പോകുമ്പോളെങ്കിലും അവരെ എടുക്കണം എടുപ്പിക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ വഴി കാണിക്കുവാൻ കൂടെ പോകുന്നവരോട് അവൻ അവരെപറ്റി പറയുവാൻ ശ്രമിച്ചു പക്ഷേ കാര്യമുണ്ടായില്ല. ഇരയെ കാക്കകൾ കൊത്തിപ്പറിക്കുന്നതു പോലെ ആളുകൾ എല്ലാവരും കൂടി അയാളോട് ഒരോരുത്തരും അവരവരുടെ കുടുംബത്തെ പറ്റി പറയുകയാണ്. കുറേപ്പേര് ചാടി കയറുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ആകെ ബഹളം. അവസാനം രംഗം വഷളായി. തർക്കങ്ങൾ ആയി. പട്ടാളക്കാര് ക്ഷമ കെട്ടു. പോലീസ് എല്ലാവരും നിസ്സഹായരായി. പട്ടാളം ശക്തമായി ഇടപെട്ടു ആളുകളെ ഓടിച്ചു. അതിൽ രണ്ടുമൂന്നുപേരെ മാത്രം അവിടെ നിർത്തി. അതിൽ ഏതോ ഭാഗ്യത്തിന് അവനും ഉണ്ടാരുന്നു ഒരുപക്ഷെ കുറച്ചു മുമ്പ് അവരെയൊക്കെ കണ്ടു സംസാരിച്ചു നിന്നതു കൊണ്ടായിരിക്കാം. പിന്നെ അവൻ ഉൾപ്പെടുന്ന ടീം ആയി കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. ഓരോ ബോട്ടിലും വിടേണ്ട ആളുകളെ കവർ ചെയ്യണ്ട ഏരിയകൾ അങ്ങനെ അവരൊരു പ്ലാനിംഗ് ഉണ്ടാക്കി. ശരിക്കും അവനു അവിടെയുള്ള ജീവനെല്ലാം രക്ഷിക്കണം എന്ന ചിന്തയിലേക്ക് എത്തപ്പെട്ടു. ഒരുപക്ഷെ പട്ടാളക്കാരുടെ സംസാരങ്ങളും അവരോടു ഇടപഴകി നിന്നതുകൊണ്ടുമായിരിക്കാം…
വീണ്ടും അവരെ വിളിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. അവര് കുഴപ്പമില്ലാതെ ആണ് നില്ക്കുന്നത് ആ ആശ്വാസത്തിൽ അവൻ വീണ്ടും രക്ഷാപ്രവർത്തനങ്ങളിൽ മുഴുകി. ബോട്ടുകൾ അടുത്ത റൗണ്ടുകൾ ഒന്ന് രണ്ടുവട്ടം പോയിട്ട് വന്നു. അവരെ കിട്ടിയില്ല. നേരം വൈകി തുടങ്ങി. അവന്റെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും, പേടിയും സങ്കടവും ദേഷ്യവും എല്ലാംകൂടി ആകെമൊത്തം എന്തോ വല്ലാത്ത ഒരു അവസ്ഥയിൽ എത്തപ്പെട്ടു. ഇരുട്ടായി ഇനി ബോട്ടുകാർക്കു പോകുവാൻ കഴിയില്ല എന്ന രീതിയിൽ ആയി. അവൻ ഉരുകി തീരുന്ന അവസ്ഥയിൽ നിന്നു. ഇനി ഒരു രാത്രികൂടി അവര് ടെറസിൽ, ഈശ്വരാ..ആലോചിക്കാൻ കൂടി വൈയ്യാ…
മഴ തകർക്കുകയാണ്. നിന്റെ ആളുകൾ വന്നില്ലേ എന്ന് കൂടെ നിന്ന പട്ടാളക്കാരൻ വന്നു ചോദിച്ചു. ഇല്ലന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവരിലൊരാൾ അവിടെ നിന്ന ഒരാളെ ചൂണ്ടികാണിച്ചു അയാളോട് പോയി കാര്യം പറയാൻ പറഞ്ഞു.
അവൻ അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി ചെന്ന്, അറിയാവുന്ന ഹിന്ദിയിൽ പറഞ്ഞു,
“ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞു സഹിതം രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് ടെറസിൽ ആണ് ഒരുതവണ കൂടി ഒന്ന് ശ്രമിക്കുമോ”
എന്ന് അയാളോട് കെഞ്ചി

അയാൾ വിവരങ്ങൾ എല്ലാം കേട്ട് പട്ടാളക്കാരെ വിളിച്ചു സിറ്റുവേഷൻ കൺട്രോളിൽ ആണോ പോകുവാൻ സാധിക്കുമോ എന്ന് ചോദിക്കുമ്പോൾ, എല്ലാവരും “sure sir” ഒരേ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. ശരിക്കും പട്ടാളക്കാരുടെ വീര്യം ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ നമുക്ക് മനസിലാക്കുവാൻ. അവർക്കു ഒരു ടോർച്ചു ഒക്കെ അറേഞ്ച് ചെയ്തു കൊടുത്തു. അവൻ മനസ്സിൽ സകല ദൈവങ്ങളെ വിളിച്ചു അവരു പോകുന്നത് നോക്കി നിന്നു. മൂന്നാലു പേര് മാത്രം അവസാനമായി അവന്റെ കൂടെ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയത്തു അരപൊക്കം വെള്ളത്തിൽ നനഞ്ഞു കാത്തു നിന്ന്.
അവൻ ഫോൺ എടുത്തു വിളിച്ചു, അവന്റെ സ്വരം കേൾക്കുമ്പോൾ ധന്യക്ക് സ്വരം ഇടറുന്നു. അളിയൻ ധനേഷ് ഫോൺ അവളുടെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങി സംസാരിച്ചു,
“വാവച്ചിക്കു എന്തുപറ്റി…ok… അളിയാ ഇത് അവസാന ബോട്ട് ആണ് ഇതിലെങ്കിലും നിങ്ങൾ കയറി എത്തണം അവർക്കു ഏരിയ മനസിലാക്കാൻ മാക്സിമം വെട്ടം കിട്ടുന്ന രീതിയിൽ ടോർച്ച വട്ടം ചുറ്റി അടിച്ചു നന്നായി ഉച്ചത്തിൽ സൗണ്ടും ഉണ്ടാക്കുവാൻ ശ്രമിക്കണം.”

ഫോൺ വെച്ചയുടൻ കണ്ണുനീരാൽ അവന്റെ കാഴ്ച മങ്ങി. മനസ്സിൽ അവന്റെ വീടിന്റെ ചുറ്റുവട്ടത്തുള്ള അമ്പലങ്ങളിലെ വിഗ്രഹങ്ങൾ ഒക്കെ കടന്നുവന്നു. അവൻ ഒന്ന് കണ്ണടച്ചു കണ്ണുനീർ ഓരോ തുള്ളികളായി മുഖത്തു വീണ മഴത്തുള്ളികളോടൊപ്പം ആർക്കും പിടികൊടുക്കാതെ ഒഴുകി പോയി.
പക്ഷേ വിചാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ അവര് തിരിച്ചെത്തി. പോകുന്ന വഴിയിൽ നിറയെ ആളുകളുമായി ഒരു ബോട്ട് കേടായി ആറിൽ ഒഴുക്കിൽ പെട്ട് കിടക്കുന്നു. അവരെ കയറ്റി ആ ബോട്ട് തിരിച്ചുപോന്നു. വളരെയേറെ പ്രയാസപ്പെട്ടാണ് അവര് തിരിച്ചുപോന്നത് അതുപോലെ ഒഴുക്കും, നല്ല മഴയും, കൂടാതെ ഇരുട്ടും. അവരുടെ നിസഹായത അവനോടു പറഞ്ഞുതു കേൾക്കാണ്ടിരിക്കുവാൻ അവനു പറ്റിയില്ല. അവന്റെ നിർബന്ധത്തിൽ പോയതുകൊണ്ടാണ് ഇത്രയും ആൾക്കാരെ അവർക്കു രക്ഷപെടുത്താൻ കഴിഞ്ഞത്. കൂടുതലും കൊച്ചു കുട്ടികളും സ്ത്രീകളും ആയിരുന്നു. ഒരു പട്ടാളക്കാരൻ അവന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു ഉറപ്പു നൽകി,
“നാളെ തീർച്ചയായും നിന്റെ ആളുകളെ ഞങ്ങൾ രാവിലെ എടുത്തിരിക്കും”.

അവൻ വീണ്ടും വിളിച്ചു അവരെ ഇന്നത്തെ അവസ്ഥയും പറഞ്ഞു മനസിലാക്കി. അവനു ഇല്ലാത്ത ധൈര്യം അവർക്കു അവൻ കൊടുക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ള ഭയം മറച്ചുവെച്ചു അവനെ വിളിച്ചു അന്വേഷിച്ച എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു. അവൻ തിരിച്ചു വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങി. നാളെ അവരെ എടുത്തിട്ട് വരുമെന്ന പട്ടാളക്കാർ കൊടുത്ത വാക്കിൽ സ്വയം സമാധാനിച്ചു ബാക്കി ഉള്ളവരെയും സമാധാനിപ്പിച്ചു വീട്ടിൽ എത്തി ആഹാരം കഴിച്ചു
അവരെ ഒന്നുകൂടി വിളിച്ചു,
“വാവാച്ചി ഇന്ന് ഒരു ദിവസം കൂടി അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്താൽ മതി നാളെ എന്തായാലും ഇറക്കിയിരിക്കും”

അതു അവന്റെയൊരു വാക്കായിരുന്നു

ശരിക്കും അവൻ അവളെ എത്രമാത്രം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായ ഒരു ദിവസം കൂടിയായിരുന്നു. ഒരു പക്ഷേ നിച്ഛയം നടന്നപ്പോളും അതിനുമുമ്പും അവനു ആ സ്നേഹം ഉണ്ടായിരിനിരിക്കില്ല. അതിനു കാരണവും ഉണ്ട് കുറെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ നിന്നാണ് എന്തോ ഒരു വാക്കിന്റെയോ വാശിയുടെയോ പുറത്തായിരുന്നു ഇത് നടത്തിയെടുക്കണം എന്ന് തീരുമാനിച്ചത്. അന്നൊക്കെ അവന്റെ മനസ്സിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമോ എന്നൊക്കെ ഉള്ള ഭയങ്ങളും, ഒന്നും ഉണ്ടാകരുതേ… എല്ലാവരും സന്തോഷത്തോടെ ഇത് നടത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചതാണ്. അതിനു ഒരു കോട്ടവും വരുത്തരുതേ എന്നുള്ള പ്രാർത്ഥനയും ഒക്കെ ആയിരുന്നു അവന്റെ മനസ്സ് മുഴുവൻ. ആ ഒരു അവസ്ഥയിൽ അർഹിക്കുന്ന ഒരു സ്നേഹം അവന്റെ ഉള്ളിലെവിടെയോ ഉണ്ടെങ്കിലും അതു പുറത്തു വന്ന നിമിഷങ്ങൾ ആയിരുന്നു അന്ന് മുഴുവൻ. രാത്രി ഉറങ്ങുവാൻ അവനു കഴിഞ്ഞില്ല എങ്ങനെയോ നേരം വെളുപ്പിച്ചു.
അവന്റെ അനിയനെയും കൂട്ടി രാവിലെ ഇറങ്ങാൻതുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ അമ്മയോട് ഉറപ്പുപറഞ്ഞു,
“ഇന്ന് അവരെ കൊണ്ടുവരും അമ്മ എല്ലാം ഒരുക്കിക്കൊ”.

ഇന്നലെ പോയപോലെ അല്ല പോകുന്ന വഴികൾ ഒക്കെ വെള്ളം കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. റോഡുകൾ ഒക്കെ ബ്ലോക്ക് ആകുന്നു. ഒരുപാടു ചുറ്റി കറങ്ങി പോകേണ്ടി വന്നു ഇന്ന് അവർക്കു ചെങ്ങന്നൂരെത്താൻ. എങ്ങനൊക്കെയോ അവര് അവിടെ എത്തി. അവൻ എല്ലാം സാധനങ്ങളും അനിയനെ ഏല്പിച്ചു പട്ടാളക്കാരുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.
അപ്പോഴേക്ക് ഒരുപാടു ബോട്ടുകൾ ഇറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാരുന്നു. അവൻ ഓടി എത്തി കാര്യങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിന്റെ രീതികൾ മാറി. ബോട്ടുകൾ ഒരുപാടു എത്തികൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
മൂന്ന് ബോട്ടുകൾ ആളുകളെ എടുത്തുകൊണ്ടു വന്നു അവൻ അതിലെല്ലാം അവരുടെ മുഖങ്ങൾ തിരഞ്ഞു, അതിലും അവരില്ലായിരുന്നു. അവരെ വിളിച്ചു നോക്കുവാൻ ഫോണിലെ റേഞ്ച് ഇല്ലായിരുന്നു. ഇറങ്ങിയോ ഇല്ലിയോ എന്നൊന്നും അറിയാതെ പ്രതീക്ഷയർപ്പിച്ചു അവൻ വന്ന ആളുകളെ ഒക്കെ ഇറക്കുവാൻ സഹായിച്ചു. അതിൽ ഒരു അത്യാസന്ന നിലയിൽ ഉള്ള അമ്മച്ചിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ അമ്മച്ചിയെ കുറച്ചുപേർ ചേർന്നു ആംബുലൻസിൽ കയറ്റി വിടുന്നതിന്റെ തിരക്കിൽ നിൽകുമ്പോൾ, രണ്ടുബോട്ടുകൾ കൂടി വന്നു. ആദ്യത്തേത് അടുപ്പിച്ചു അതിൽ നിന്ന് ആളെ ഇറക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, കൂടെ വന്ന ബോട്ടിൽ ഒരാളുടെ മുഖത്തു അവന്റെ കണ്ണ് ഉടക്കി. അതെ അവൻ രണ്ടുദിവസം തേടിയ ആ മുഖങ്ങൾ ഒക്കെ അതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു അവൻ ഓടി അവിടെ ചെന്ന്, അവന്റെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി, ശബ്ദം പുറത്തേക്കു വന്നില്ല. ബോധം വീണ്ടെടുത്ത് മറ്റൊരു ബോട്ടിലെ ആളുകളെ ഇറക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന അവന്റെ അനിയനെ ഉറക്കെവിളിച്ചുകൊണ്ടു അവൻ അവരെയെല്ലാം ഇറക്കി. അവരോടു അനുവാദം ചോദിക്കുവാൻ നില്കാതെ വണ്ടി എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു തന്റെ പെണ്ണിനെയും വീട്ടുകാരെയും അവൻ വണ്ടിയിൽ കയറ്റി യാത്ര തിരിക്കുവാൻ ഇറങ്ങി.
ആരോടൊക്കെയോ നന്ദി പറയണം എന്ന് മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു കുറെ മുഖങ്ങൾ തിരഞ്ഞു. അവരെല്ലാം അടുത്ത വരുന്ന ബോട്ടുകളിൽ നിന്ന് ആളുകളെ ഇറക്കുവാനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു. മനസ്സുകൊണ്ട് എല്ലാവരോടും നന്ദി പറഞ്ഞു അവരെകൂട്ടികൊണ്ടു വണ്ടിയിൽ കയറി വീട്ടിലേക്കു തിരിച്ചു.
അവനു അവരെ സുരക്ഷിതമായി എങ്ങനേലും വീട്ടിൽ എത്തിക്കുക എന്നതായിരുന്നു പിന്നീട് മനസിലുള്ളത്. നിച്ഛയം കഴിഞ്ഞാൽ കല്യാണത്തിന് മുന്നേ കാണുവാൻ പോലും സാധിക്കാതെ ഇരിക്കുന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഈ ഹൈടെക് യുഗത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന അവൻ ഒരു പുതിയ ചരിത്രം, അല്ലെങ്കിൽ ഒരാൾക്കും ജീവിതത്തിൽ കിട്ടാത്ത ഒരു ഭാഗ്യവുമായിട്ടാണ് അവൻ യാത്ര ചെയ്യുന്നത്.
എല്ലാം ഒരു നിമിത്തം ആണ്. കല്യാണത്തിന് മുന്നേ ദൈവം വെള്ളപൊക്കത്തിലൂടെ ആ പെൺകുട്ടിയെ ഒഴുക്കി അവന്റെ കൈകളിൽ എത്തിച്ചു.
അതെ പ്രളയം കൈകളിൽ എത്തിച്ച സൗഭാഗ്യം.
എല്ലാവർക്കും ഈ പ്രളയം ഒരു ദുരുന്തം ആകുമ്പോൾ അവനു അതു ഒരു അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. അവൻ കല്യാണം കഴിക്കുവാൻ പോകുന്ന, അതും ഒരുപാടു വിഷമങ്ങൾക്കു ഒടുവിൽ നേടിയെടുത്ത, ആ കുട്ടിയോടും അവളുടെ കുടംബത്തോടും അവന്റെ കുടുംബത്തോടുമൊപ്പം ഇരുപതു ദിവസത്തോളം, ദൈവത്തിന്റ അനുഗ്രഹത്തോടെ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു ഓണവും ആഘോഷിക്കുവാൻ അവനു ഭാഗ്യമുണ്ടായി. ശരിക്കും ഈ പ്രളയം ഒരുപാടു ആളുകൾക്ക് കുറെ പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു പക്ഷേ എനിക്ക് തോനുന്നു ഈ പ്രളയം അവനു വേണ്ടി ഈശ്വരൻ അനുഗ്രഹിച്ചു കൊടുത്തതാണെന്നു…
വിവാഹദിവസത്തേക്കുള്ള കാത്തിരുപ്പുമായി അവൻ പ്രവാസജീവിതത്തിലേക്കു വീണ്ടും യാത്ര തിരിച്ചു…

…………………………………………………………………………………………………..

രചന : അഖിൽ പവിത്രൻ ആചാരി

“പപ്പാ ഇതുമതി”

ശെടാ ഞാൻ വന്നിട്ട് കുറച്ചു ദിവസം ആയതെയുള്ളല്ലോ അപ്പോഴേക്കും എന്നെ എടുക്കുവാൻ ആള് വന്നോ. ഞാൻ ഈ കോലത്തിലാകാൻ ഒരുപാടു തട്ടലും അടിയും ഒക്കെ കൊണ്ട് കുറച്ചു ദിവസം അതിന്റെ ക്ഷീണം തീർക്കാം എന്ന് കരുതി ഇരുന്നതാ, സമ്മതിക്കില്ല.

“ലക്ഷ്മി അതു മതിയോ, എന്നാ ഇങ്ങെടുത്തോ. എത്ര ഇതിന്റെ വില?”
ഓഹോ കാര്യങ്ങൾ ഏകദേശം തീരുമാനം ആയി. ലക്ഷ്മി എന്നാണ് അവളുടെ പേര്. ഇനി അവളിലൂടെ ആണ് എനിക്ക് ജീവൻ വെക്കുവാൻ പോകുന്നത്.

തിരിച്ചും മറിച്ചും ഒക്കെ നോക്കുന്നുണ്ട്, ഒന്നും മനസിലാകാത്ത പോലെ. ദൈവമേ, അപ്പോൾ അവൾ വായിക്കുവാൻ പഠിക്കുവാൻ പോകുന്നതേ ഉള്ളു.

വീട്ടിൽ എത്തി അവൾ എന്നെ ബാഗിൽ നിന്നും എടുത്തു വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അവളുടെ അമ്മയെയും അനിയത്തിയെയും കാണിച്ചു…

“ഇതിനി എത്ര ദിവസത്തേക്ക് ആണെന്നാ ?.”
അവൾ അനിയത്തി പറയുന്നത് കേൾക്കാതെ എന്നെ എടുത്തു റൂമിൽ കൊണ്ടുപോയി സെൽഫി എടുത്തു വാട്സാപ്പിൽ അവളുടെ ഫ്രണ്ട്സിനോക്കെ അയച്ചുകൊടുത്തു. എല്ലാവരോടും നാളെ മുതൽ വയലിൻ പഠിക്കുവാൻ പോകുന്നതിനെ പറ്റി പറഞ്ഞു അവളുടെ സന്തോഷം പങ്കുവെച്ചു.
അവളുടെ ലോകം ആ ഫോൺ ആയിരുന്നു. അതിലൂടെ അവൾക്കു കിട്ടിയ കുറച്ചു നല്ല സുഹൃത്തുക്കളും . കുറേ അധികം പുസ്തകങ്ങളും ഉണ്ട് അവളുടെ മുറിയിൽ. അവൾക്കു അവളുടെ അച്ഛനോടും അമ്മയോടും ഒക്കെ സ്നേഹമുണ്ട്. പക്ഷേ അവൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സ്നേഹമോ കരുതലോ അവൾക്കു തിരിച്ചു കിട്ടുന്നില്ല എന്നുള്ള ഒരു തോന്നൽ അവളെ ഒരു റിസേർവ്ഡ് സ്വഭാവക്കാരിയാക്കി.

അവൾ ഫോണെടുത്തു ഇടയ്ക്കു ആരുടെയോ മെസ്സേജ് വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. കുറെ നേരം നോക്കിയിട്ടും കാണാത്തതുകൊണ്ട് അവൾ ഫോണെടുത്തു വിളിച്ചു…
“ഹലോ , നീ എന്താ മെസ്സേജ് കണ്ടിട്ട് റിപ്ലൈ തരാത്തതു? …നിക്ക് വെക്കല്ലേ, ഒരു കാര്യം പറയാനാ… ഞാൻ വയലിൻ വാങ്ങി. നാളെ മുതൽ ക്ലാസിനു പോകുവാണല്ലോ .”

അവിടുന്ന് എന്തോ മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നു, കട്ട് ആയി. ഫോണിൽ നോക്കി എന്തോ അവൾ പിറുപിറുത്തു. എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. പിന്നെയും ഫോണിലേക്കു നോക്കിയിട്ടു അവൾ കിടന്നു ഉറങ്ങി…

അതെ അവൾ ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവനോട് ഒരുപാടു സംസാരിക്കുവാനും, അവൾക്കു കിട്ടുന്നില്ലന്നു അവള് കരുതുന്ന സ്നേഹം, അവന്റെയടുത്ത്‌ നിന്ന് കിട്ടുമെന്നുമൊക്കെ അവൾ ഒരുപാടു ആഗ്രഹിച്ചു. അവനെ അവൾ ജീവനു തുല്യം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാരുന്നു.

അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ അവൾക്കു എന്നെ നല്ല രീതിയിൽ വായിക്കുവാനോ ഒന്നും കഴിഞ്ഞില്ല. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ എന്തോ ഒരു ആവേശത്തിൽ അവള് പഠിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതായിരുന്നു. ഒരുപക്ഷെ വീട്ടിൽ ഉള്ള അവസ്ഥയിൽ നിന്നൊരു രക്ഷപെടൽ ആയിരിക്കാം ഉദ്ദേശിച്ചത്. പതുക്കെ പതുക്കെ ഞാൻ അവളുടെ റൂമിലെ അലമാരയിൽ ഒതുങ്ങി, ഒരു കാഴ്ച വസ്തു ആയി മാറി.

ദിവസങ്ങൾ ചെല്ലുന്തോറും അവളുടെ സ്വഭാവത്തിൽ വിഷമങ്ങളും ഒറ്റപെടലുകളും കൂടി കൂടി വന്നു. ഒരുപക്ഷെ അവൾ ഒരുപാടു പ്രതീക്ഷിച്ച സ്നേഹം, അവനിൽ നിന്ന് കുറയുന്നതുകൊണ്ടായിരിക്കാം. എന്താണ് അവർക്കിടയിൽ സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയില്ല അതു ഒരു പക്ഷേ അവൾക്കും അറിയില്ലാരിക്കും. അവൾ ചില സമയം ഒരുപാടു കരയുകയും, ചിലപ്പോൾ അവളുടെ മറ്റു സുഹൃത്തുക്കളോട് ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ പെരുമാറുന്നതും കാണുന്നു. ശരിക്കും അവൾക്കു എന്താണ് പ്രശ്നം?. അവളുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു എനിക്ക് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്കു ആശ്വാസം നൽകണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ കഴിയില്ലല്ലോ?..

എന്നെ അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതു പോലുമില്ല, ഞാൻ പൊടിയടിച്ചു ആർക്കും വേണ്ടാത്ത ഒരു വസ്തുവായി മാറി. എങ്കിലും എനിക്ക് അവളോട് ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല അവളുടെ വിഷമങ്ങൾ കുസൃതികൾ ഒക്കെ കണ്ടു ഞാൻ ആസ്വദിച്ചു. പതുക്കെ ആ ഒരു ജീവിതവുമായി ഇഴകി ചേർന്നിരുന്നു.

ഒരു നാൾ വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ഇരുന്ന അവൾ ഒരു ഫോൺ കോളിലൂടെ നിശബ്ദയായി. കുറെ നേരം ഫോണിൽ എന്തൊക്കെയോ നോക്കികൊണ്ട്‌ അവൾ ഫോൺ എടുത്തു എറിഞ്ഞു പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എനിക്ക് അവളെ ഓടിച്ചെന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു സമാധാനിപ്പിക്കാനും, “ഞാൻ ഉണ്ട് നിനക്ക്” എന്ന് പറയാനും ഒക്കെ തോന്നി പക്ഷേ എന്തുചെയ്യാൻ സാധിക്കും?, ഒന്നിനും കഴിയുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ ഞാൻ ദൂരേക്ക്‌ എവിടെയോ ചെന്നടിച്ചു വീണു. ഞാൻ മാത്രമല്ല മറ്റു പലതും അങ്ങനെ വീണു ചിന്നിച്ചിതറി. ഇനി എന്നെ തൂത്തുവാരി എടുക്കണ്ട അവസ്ഥയിൽ ആണെങ്കിലും എന്താണ് അവൾക്ക് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയുന്നതിന് മുന്നേ എന്നെ ആരോ പെറുക്കി വെളിയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.

ഞാൻ അവളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു, പക്ഷേ…

അവൾക്ക് നല്ലത് സംഭവിക്കട്ടെ…

……………………………………………………………………………………………………..

രചന : അഖിൽ പവിത്രൻ ആചാരി

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

ഏകദിന ശില്പശാലയും നേതൃസംഗമവും

വിശ്വകർമ്മ സമുദായ കൂട്ടായ്മ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന ഏകദിന ശില്പശാലയും നേതൃസംഗമവും 2019 ഡിസംബറിൽ കായംകുളത്ത് നടക്കുന്നു. കേരളത്തിലെ വിശ്വകർമ്മ സമുദായത്തിന്റെ ഐക്യം ഊട്ടിയുറപ്പിച്ച് സമുദായത്തിന് ശരിയായ ദിശാബോധം നൽകുന്നതിനായി സമുദായ കൂട്ടായ്മ സംഘടിപ്പിക്കുന്ന ശില്പശാലയിൽ കേന്ദ്ര, സംസ്ഥാന നേതാക്കൾ പങ്കെടുക്കും.